Diamantstad

„...Ja,” zei Suikerpeer snel — vergeefs had-ie met x’n oogen zitten knip-wenken om Essie te waarschouwe dadde Mijntje en Rebecca zul Ieke bed-dinge niet moste hoore — nou sprak-ie mal-luid om ’t gelach heen te praten: »Je ken wadde beleve! Lach nou zoo niet! D’r valt nimmendal te lache! Ja-ja we hebbe al vièr kindere na Zeeburg gebrach en ’k denk — dat Bram-üietje, — dat Brammetje... Hij stokte in bekijking van het bedsteedonker, waar ’n ademkreuntje in hapering stootte.

»’t Is ’n wonder, ’n wonder die herzensziekte,” zei Essie bedrukt, de handen in ’r schoot.

»Alles wat God doe is welgedaan,” zei rustig-glim-lachend de blinde: »je mot God met vrage nie verzoeke — Kom, Eli breng me de trap af... ”

Ze stond op, storend Eleazar, die met het hoofd in de hand naar Rebecca keek, naar ^?r sappig gezichtje in den tuimel van zwart haar, naar het git van 'r oogen.

Hoe komt die hiér — dacht-ie. Hoe is die zoo frisch gebleven bij ouwe, verdane menschen ? En wat lacht ze driest — wat heeft ze gemeene trekkies om ’r mond — wat ’n vreemd snuitje — As ze niét lacht, me niet ankijkt — as ze stil bij de lamp zit — is ze ’n ver-vroolijking van de kamer — en as ze lacht — a$ ze met natte lippen wacht of ’k méélach — gaat ’r iets klams, iets branderigs, iets hinderlijks van ’r uit.

„Blyf-ie zitte, Eli?”

„Nee-nee,” zei-ie opgewekt.

Voorzichtig liep-ie voor de blinde, ’r hand vasthoudend, tree voor tree, bracht ’r naar de zoet-walmende kamer benee, stak de lamp aan, verstrooid.

»... Wat doe je?% Wat doe je?” — glimlachte ze: »voor mijn hoeft 't alweer nie!... Maar nou je hiér bin —: je boterhamme staan in de kas... Neem-die medeen mee... Hoor-je? Hoor-je? ...”

In de glazen kast zag hij ze, nam ze van het bord, zei ’r goeien nacht.

»Gebruik je verstand, je verstand, Eli,” sprak zij hem na: »wat ken je mazzel weze mee te doen met de öngijn

93