Diamantstad

bloemen-van-geel en lostornde pluizen daartusschen* wolde in spreidender licht. Achter het hoofdeind was de deur van de kast waar de strontemmer stond. Er hing daar een plaat met woelige zee en een man staand in een dobberend huikje. Ze was haast verbruind, met bellen van vocht en er onder stond vaagjes-gedrukt met bleekende letters:

Wilhelm Teil befreit sich durch einen $prung aus Geszler's Gefangenschaft.

De menschen an tafel redeneerden nog druk. Mijntje_f Rebelcca zaten gieglend te fluistren. Podnowsky, de Pool, — ze noemden ’m Poddy — twistte met Essie en Suikerpeer. Eleazar, vermoeid van het slentren, knikte in slaap. In de bedstee huilde een kind. Afleiding gaf dat, daar Essie ging sussen en Eleazar, öpschrikkend* luisterde mee-knikkend naar het nieuwe gepraat.

„Dad’s Bekkie,* zei Suikerpeer en loddrig van lach, zei hij een grap van ’t kind: „Die is zoo góógem, zoo uitgeslape voor ’n kind van drie jare... Was ze niet drie ? ... Wi-je geloove dad-ze de trappe afloopt en dan zoek! ’k ’r en waar denk-ie dad-ze dan zit ?... Bij de geneiwekoopman! — Maar nou zal ’k je ’n gijntje ver-telle;.. Van morrege wor ’k wakker en daar zeit de gebenchte memme: „Vader wad-heit-u van-nacht weer met moeder gewipt — U begrijp me: gewipt! — Gijn van £oo’n kind!...”

Blinde tante Reggie lachte èn Essie èn Mijntje en Rebetca — de meisjes met proestend na-giglen en schu^-driestig kijken. Essie die ’t kind had gesust, vertelde dan verder:

„ ... Weet je nog van Joozepie oleveschonoe — Wil u gloove Poddy: we hebbe ellef kindere gehad! — as diè wakker kwam en we deeë iets — ü begrijp me wel, dan begon-ie te roope: vader, vader, vader ik mod poe-oe-oe-peè!... Moeder, ik mod poe-oe-oe-pè!... Mijntje, ik mod poe-oe-oe-pè!... En als van voren af an, o*n geregeld mesjogge te worde ... net zoo lang tot wij d’r uit moste scheije! Ogge nebbiesch — nou is-die dood en ’n schein kind — werachtig ’n christenkind!...*

92