Diamantstad

wapper der toortsen, in de broeiing van den drijvenden, vonken-stuwenden, fel-verlichten hemel. Op ’t moddergs van de gracht, bij de verzakkende loods, hakten ze 'n bijt, houwend met ros-glimmende bijlen, t Water schoor op uit de spleten, de ijssplinters sprongen als sintels, rood en ros-steeprig verglijdend — het ijspantser kreunde bij ’t gemoker. Over de gracht, op de werven en sloppen drongen de kijkers te hoop en over het goud-vloeiend schotsen-pantser liepen ze aan, wijkend als vonken wild stoven, als ’n smeulend papier zwiepte in ’t grimmen van den wind.

Op de daken rondom, gebogen naar de pannen, voorzichtig schuiflend, bewogen de brandweermannen. Een, brutaal, stevig, zat te paard, de beenen om de glooiing, de straalpijp als een speer gericht, wachtend op water. Z'n schrap silhouet kleuterde in de vonken-lawine die van 'm af stortte, groef een prop in het purper, de drijvende diepte van den hemel. Maar nog voor-ie ’n straal kon richten, hijgde gejuich in de straten, gejuich uit duizenden kelen. De machtig, zilver-klaatrende fontein van een stoompomp, doorzwartte den gloed aan de huizenrij, sloeg een verdoffing, een schaduw. Dan rustig, onbewogen, begon de pijpvoerder op de lijst van ’t dak z’n dwaas-dunnig straaltje op den vuurmuil te richten.

De schoenmaker, teruggeweken bij de loods, neerge-norscht naast de vrouw op ’t wit-houten werktafeltje, hield Aagje in de warming van z’n jas.

Jan en Dirk, blij van kijking, hand in hand, bespat door ’t sissend gesiep van een slang, leunden tegen den muur. Zachtjes pratend voor moeder, die Dirk al ’n mep had gegeven, omdat-ie te dicht bij kwam, moeder die horterig zat te snikken om de ellende in die snijdende kou, stonden ze in zenuwachtige bewondering.

„Jeezes-mirande,” zei Jan: „nou slane de vlamme boven d'r uit — godvergeefme wat ’n kokker, wat ’n kanjer!’

»Ze spuite ..."

»Da’s jammer genog! 't Gong net zoo lekker.”

17*    259