Diamantstad

De agenten hielden de menigte terug. De een, inkreunend tegen de woeste blakering, de adem-brandende smoring der binnenplaats, spreidde de handen boven de in hout-smeuling tranende oogen, poogde te kijken naar waar de jammering had gekrijscht. Twee armen hingen slap neer om een gitting van afflappend haar. Ze moest in mekaar zijn geknakt op de glasscherven der ruit die ze stuk had geslagen. De zengiing der vlammen, de bulking van den rook, bersten op langs 't tam-waaiend haar, de verstevenheid der armen.

Gek van de warmte, de de oogen dor makende hitte, brulde de agent wat ’m inviel:

»Spring d’r uit, sodejuu! Spring godverdomme na benejen!"

De meisjes-armen bewogen niet, het hoofd hing in aandachtige kijking, de handen rood van den weerschijn schenen te krimpen.

Voor de poort stoven de menschen op zij,, De eerste slangenwagen bedaverde de keien, de hoofden der paarden kwamen in den gloed van de poort. Het schuim aan de monden leek bloed, de snuivende adem stiet in bleek-rosse kegels, de oogen, glinsterend zoekend, kolden als okeren ballen. Nog waren de brandweermannen niet van de kar, of van alle kanten, stortten de roode, be-vlamde gelaten toe, schreeuwden ze dat ’r menschen in waren, dat ’r ’n zieke lee, dat ’r ’n gil — ⁷n gil — gód, zoo’n gil was gehoord. De helmen bewogen, lichtten, flikkerden in 't getuimel, de kolking van rood. Door de poort was de plaats niet meer te bereiken. Vonken en brandende flarden regenden, zogen het hol in, verjoegen den schoenmaker, de vrouw, de kinderen, de agenten. De kerels en wijven verduwend, stootend en dreigend, zochten de blusschers de kraan van de standpijp, rolden de slangen af. De leiding was bevroren, de slangen bleven slap. En bij het tierend geraas van de menigte, die terug werd gedreven door nieuwe agenten, scheurde 't gillend gelui van aandreunende ladderwagens en pompen. De gangstraat., de hoofdstraat leefden op in ’t ge

258