Diamantstad

twee en drie treden gelijk. Maar een der verkoolde treden begaf — de vlammen floepten wild door het gat, de smook grauwde met rukken en stuivend gezwel. Hoestend, vloek-grommend, bijna versperd, sprong hij terug, smartlijk de scheen wrijvend. Toen trok de ander ’m weg. De zinken buis van de dakgoot begon in smelting te krimpen. Zilverbelletjes klukten omlaag, plettend tegen den grond en de hitte steeg zoo in foltrend geblaker, dat aan de overzij der binnenplaats de ruiten sprongen. Voor ’t eerst schenen ^e daar den brand te bemerken. De vrouw van den flesschentrekker, de vrouw met de slap-hangende borsten, ’t vlashaar verwriémeld in haastigen knoet, sjorde ’t raam op, dat ’t stukbarsten glas rinkelend brokte, en 'r hoofd met den naakten nek wringend in 't getuimel van fel-plassend licht, 't gelaat bevlamd alsof ze stond voor de opengerukte deur van ’n machine-oven, gilde ze schorrig van schrik: »Braaand! Büüüre! Büüüre!’

Dan grienend wijkend voor de vonken die binnen wirrelden, schoot ze ’n rok aan.

„D’ruit! D’ruit! Je boeltje vort drage!”—schreeuwde ’n agent, de hand boven de verblinde oogen. De roode, geulende gloed, sloeg met dansende, joelende zwaaiing omhoog. De vensters, bloedrood de vlammen-lekking herhalend, puilden de doffer muren uit. De ijskegels aan de goten, bleek-glinstrend, knapten, stortten onhoorbaar bij ’t knettrend, zwaar-sissend branden van planken en balken. De daken, koud en met plakkende wigjes sneeuw onder de pannen, druilden in glimming alsof ’t regen-sputterde. En boven, héél boven, waar de bol-blazende wind vat op rookbarsting en vonken-sproei kreeg, zoog een dampende, flauw-rossige wolk, de opperste schoorsteenen verslokkend.

Bij de poort hielpen de agenten den schoenmaker. In den kelder, groen van geschemer door ’t mal-lichtend lampje, zat de vrouw te huilen-op-toeval-af. Op ’r schoot, met onhandig verwilderde gebaren, perste ze ’t jongste kind de kleeren aan ’t lijf. Zelf hield ze ’r bloote, lompe voeten op den sport van den stoel. De jongens, kou-

256