Diamantstad

TJit ’n zijpand, boven ’t gesis van het hout en de stilte van ’t huis, klonk ’t angstig-keffend gejank van ^?n hond.

De gulping der verder vretende vlammen, de rosse besproeiing der muren die den purperschijn uit de poort ketsten, het gillend gejammer der wijven, wekte de verdere buurt, ’n Vrouwtje, oud en gerimpeld, ’t haar los in grijzigen slier, de handen gegrist om ’t nachtjek, de oogen beslagen door ’t spartelend rood, de wangen in bloei van zomerschen zon, stond door 't ’r keel snoerend spel gegrepen. Nauwelijks trilden ’r lippen. Een andre vrouw, lang en beenig, met ’n uitspalkenden nek en ’n krijschend-uitstaanden mond, bewoog niet van de plek, schreeuwde huil-kermerig, verschrikt door ’r eigen, langs de huiswanden reutel-galmend geluid: „Braaaaand! Braaaaand!* Vensters werden opengestooten. Dichtbij, smak-gruizlend, viel een bloempot van ^?n kozijn. Uit de donkerte der raam-openingen hingen menschen, zoo uit de bedden gesprongen. Een man, de borst naakt en behaard, het hemd en het slaap-warrig hoofd in violette bezweving, steunde de knuisten op de drooglatten, nam het gekrijsch der beenige vrouw over, brulde de straat-eenzaamheid in: „Brand! Brand!” De agent, die heen was gehold om alarm te maken, kwam terug-rennen, de hand aan den zwabbrenden sabel. Bij de poort, zwaar-hijgend, drong-ie binnen, het gelaat wijnrood door de uitbarstende vlamming, den snor met goud-sprietende stekels, het koper van den helm krinklend van spetten en bijtende stralen. Domp beukte z’n vuist tegen de schoenmakersdeur, dat het hout in zwieping klapte en boog. De andre agenten, die de kar en de menschen van de plaats hadden gedreven, poogden nog eens de trap te bereiken. Ploffingen van rook stoven de ruit-scherven door, walmden den koker in, builden en zwommen op ’t gelaai van ’t vuur. De trap vlamde met paarse speling, spuwde vonken en waaiende spatten. Door de kieren der bovenste inreden, geblazen als tusschen geklemde tanden, wuierde rook. Driftig stapte de agent,

255