Diamantstad

sparkelden met tuilende straaltjes, de schubben der visschen, die hij er gister met Essie samen geschrapt had.

»Braaaand! Braaaand!*, brulde nog eens de agent. Beurt om beurt trachtten zij de deur te openen, die van binnen gesloten was.

„Dovid! Tante Reggie!", gilde Eleazar met de vuisten ’t zwijgend hout bebeukend. Binnen klonk enkel ,’n angstig geknetter. Toen, terwijl de eene agent heen-rende om de brandweer te alarmeeren, bonsden grimmig de mannen hun schouders tegen de deur. Boven werd een raam opgeschoven, kwam Suikerpeer’s hoofd ver» schrikt over het raamhor kijken.

„Wad-is ’r! Wad-is ^?r!”, schreeuwde hij schor. Dan ’t kringlend gewiegel op den overzijmuur, het purper wiel der gedompte handkar ziend, riep-ie half in den koker, half in de kamer-duisternis: „ Addenoj-elloeheinoe — braaaand!*

Dovid scheen door ’t geraas wakker te worden. Het vurig gestoei bij ’t raam werd door ’n schaduw onderschept. Een hand betastte de klink, ’n doffe smak kreunde. Bedwelmd door den rook moest-ie gevallen zijn. Krankzinnig, niet wetend wat-ie deed, gejaagd als ’n dier, sloeg Eleazar de ruitjes en de vermolmde raam» latjes stuk. En gesteund door den agent, tegen de plots uitwaaiende vlammen in, de handen scheurend aan de scherven van het glas, wrong-ie zich over ⁷t kozijn. Bijna struiklend over Dovid, die in z’n hemd voor den drempel lag, draaide-ie woest den sleutel om, ketste de klink uit den haak. De deur plonste open. De agent trok Dovid naar buiten, rukte wat brandende flarden van ’t behang. Het was te laat. Gezogen door den boven den huizenkoker trekkenden wind, joelden de vlammen van zoldring en wanden het venster uit. Een grauwe zwaar-wolkende rook, perste naar ’t deurgat, traagde omhoog. Even week Eleazar verblind en gurge-lend-hoestend. Het portretje van Esther in ’t verguld lijstje, door de woeling der vlammen van den schoorsteenrand gekolkt, kwakte bij zijn voeten. Boven, klotste de smeulende trap onder het stampend gevlucht van

252