Diamantstad

die ’m niet hinderde, geen wrok gaf — Joozep die niet scheen te bestaan, wiens gezicht-ie niet wist. Joozep zou-die na bed zende — want morrege kwamme ze Poddy hale. Op de grond met 'n zak onder z'n hoofd ging ⁷t best. En as-ie haar morrege zag, dan zou-die, dan wist-ie niet wat-ie zou, dat kon-ie in de gekke zwaarte van z’n kop niet bedenken. Elke stap dee ’m pijn. De huizen, de straten, de keien, de stoepen walmden in bruin gemist op ’m toe. Van z’n kloppende slapen droop ’n kramp langs z’n jukken, omkringlend naar "t looden gebons in ^?t achterhoofd.

Dicht bij de poort van de binnenplaats stond-ie stil, bot kakend of-ie ’r was. Hij was 'r niét — hij kon 'r niet weze. De poort was donker — deze had een wijd-gespitst hol, ros van lichting, met zwarte kontoeren, alsof een waaiende toorts de wanden bevlamde. Aarzlend, versuft, wou-ie doorloopen, toen ’n vreemd gesplinter van glas 'm dee omkijken en met in schrik spalkende oogen de in den nacht oplevende poort bestaren. Nog terwijl-ie zoo stond, dompten de voetstappen van politieagenten den hoek om. De een, plotseling-aandachtig, *t licht-gespeel bij hét poorthol ziend, vloekte verschrikt : „Godverdomme, d’r is brand!” Eleazar opzij duwend, stormde hij de binnenplaats op, en daar door een roo-den, in fronsende schaduwen schuilenden schijn, die het staal van z’n helm en de knoopen der uniformjas met rosse wapperinkjesbespatte, gegrepen, schreeuwde hij ’n kreet, dien de huizenkoker tot aan de daken echoode: »Braaaand! Braaaand!” Die schreeuw-vanontzetting, als een fluitende striem de nachteenzaamheid doorscheurend, schichtte bijtende vonken in Eleazar's versleten hoofd. Het was of ’n ruwe vuist hem plots in den nek greep, ’m smeet naar de zonverlichte binnenplaats, zooals-ie ’r nooit had gezien. Gelijk met <Jen andren agent, als een verwilderde rondkijkend, gaf-ie een gil. ’r Was brand bij Reggie. ’n Felroode gloed bekoperde de ruitjes — de tullen gordijntjes krompen in slierende vlamming — op ’t kozijn zilver-glinstrend,

251