Diamantstad

hoorend — wat Jöözep doet — wat Joözep doet — sloeg-ie in dierlijke drift de gewonde knie tegen den grond, krijschend, gier-razend, gezwiept en gegruweld door een joelende, klotsende wanhoop, die in z’n klein-brandend hoofd geen uitweg vond.

Opstaand, dof-week van 't lange gesnik, liet-ie de aard-plek waar z’n lichaam ’n dauw had gedonkerd, achter zich. Hinkend, voorzichtig gaand, de gladdingen mijdend, liep-ie terug, dood-op, maar helder-rustig van denken* triestig zinnend wat-ie zou’ doen. Zoo fel, zoo krank-zinnig-buldrend was z’n smart geweest, zoo groot was de afmatting geworden, dat-ie ademde als altijd, avond-moe dacht als altijd. Hij zou naar ’t Toevluchtsoord voor onbehuisden, bij ’t Casino gaan — hij had nog tien cente. En dan morgen, as-ie wakker werd — slapen z<5ü~ie, slapen zóo as-ie lee, slapen in één verdooving door —, morgen as-ie de ouwe kracht weer had, zou-ie overleggen, besluiten. Z’n woede, z’n dolle bezetenheid, was-ie kwijt. In 't Park, tegen den grond, den ijzeren grond, krimpend, had ie bij ’t vizioen van ’t vijftien-, zestien-, zeventien-jarig goor mannetje — hoe oud-ie was, wist-ie niet — 't oud-verlept kereltje dat dezelfde lippen gezoend had, dat ontuchtig 'r lichaam had bezeten *s nachts op het bultig matras —, in ’t Park had-ie als ’n woest beest z’n mond langs de harde modderranden geschuierd, spoegend en kwijlend. De heete herinnering aan de lippen, de tanden die in bijslaap bij ’n broer hadden gelegen, most-ie van zich af braken, most-ie uit de slijmende na-voeling scheuren. Als Joozep bij ’m geweest was, had-ie ’m met den klauwenden greep van z’n handen geworgd, had-ie den nek van den jongen als ’n roofdier met groen-lichtende oogen besprongen, had-ie ’m met gil-lachende hakken den neus en den mond en den schedel vertrapt. Dat was voorbij. Dat kwam niet meer terug. Leeg van smart kon-ie nog enkel diep, eindeloos meelijden gevoelen, deed ’t gebeurde als ’n verre huivering aan, als ’n vormloos ding, dat ’m in z’n rustige uitgeputheid nauwlijks

248