Diamantstad

»Wat — wat doet Joozep bij je?”, vroeg-ie toonloos hakkelend.

»Dat begrijp-ie wel,” zei ze snuffelend: »en jij —jij staat énkel te zoene...”

Nog terwijl ’r stem-snikking op ’m toe geelde, pijndoend van snerpende stuiping, leefde in de kramp van z’n hersens het vierkant van Poddy’s kamerdeur — ’t matras op den grond — de tafel met de gekapte stronken — de stoel met de rokken en den broek — ’r lachrig-verlegen kijken — ’t bleeke gezicht van den jongen met ’t aankomend snordons, de vet-rooie lippen — 't slapend gezicht van Serre. Naar adem krimpend, dee-die ’n stap, ’n vasthou betastend, gebroken-van-gebaar, alsof-ie in stikking zou storten. En wagglend, zwaarvol van hoofd, bonsde-die lomp tegen 't beschot, dat de delen krakerig piepten.

»Zeg-ie niks, Eli?” —, vroeg ze, ’r hand in zoeking vooruit tot ze 'm raakte. Dat rilde ⁷m wakker.

»Morge zulle we prate,” zei-ie simpel, de trap af-stromplend.

»Zeg-ie me nie goeie-nacht?”

»Nacht — nacht,” hakkelde hij ’t duister toe. En versuft, doodsbleek, de deur bij Poddy openend, riep-ie door den kier, slap nog wetend dat-ie 'm niet zou kunnen zien: »Joozep!”

»Ja?”, vroeg de stem van ’t dor mannetje aan de tafel.

»...Ik mot uit — blijf jij bij je vader — tot ’k werom kom.”

XV.

Stappend als 'n dronken man, zonder bewustzijn, zonder herkenning van straten en pleinen, met ⁷n versletenheid in 't hoofd alsof-ie afgebeuld was door laten nacht-arbeid, had-ie geloopen, geloopen, tot-ie moe en versuft op ’n bank in ’t Vondelpark was gezakt. En daar zittend, klein van hurking, vaag zich verzettend tegen ’n loomzwaren slaap, ’n afmattende kramping die z’n oogen inwaarts scheen te drukken, den schedel langs

245