Diamantstad

„Tante Reggie is niet goed in orde/

Ze luisterde al niet meer, sloeg ’r armen om z’n hals, perste zich tegen ’m an om ’r scha in te halen van den heelen avond.

En weer in 't zwijgend donker, hield-ie zijn mond op den hare, behijgde-ie ’r tandvleesch, ’r tandjes, ’r tong, drong ’r buik tegen ’m op, voelde-die de vleeschlijn van ’r beenen, ’t beven van ’r borsten.

Toen, bang voor 'r hartstocht, ’r toomeloosheid, liet-ie ’r los.

»Slaap lekker, kind,” zei-ie ’r hoofd nog eens vastnemend, alsof-ie ^?r zag : »slaap lekker — tot morgen..

’r Stem bewoog vrejemd. Ze zei wèer iets dat z’n adem dee knappen.

»Hei je zoo’n haast? — Is dat alles?”

„Alles,” — herhaalde hij: „alles? — wat meen je?” „Je begrijp me wel,” zei ze hijgend, ’r armen om z’n middel klemmend.

„Ik begrijp je niet,” aarzelde hij doezelig.

„Je begrijp me wel,” zei ze nog eens, z’n lippen zoekend. „Rebecca,” heeschte hij, in de opwinding van *r gekus: ,,je weet niet wat je zeit!”

„Vanmiddag op ’t matras ha-je 't al kenne doen,” fluisterde ze, met driftige ademstootjes.

Vinnig wrong-ie 'r handen van z’n nek, duwde ^?r af dat ze tegen ’t beschot dreunde.

„Jazzus! Jazzus!” —,schorde hij, geen woorden vindend voor ’t gevoel van vervreemding dat ’m terug dee wijken.

Toen, in ’t angstig, vijandig donker van ’t portaaltje, begon ze te huilen, bedwongen-snikkend en eer-ie in bitse onthutsing woorden voor dat had gevonden, drensde ze ’r iets uit dat z’n tong verlamde, z’n oogen wijd-gespannen dee starren naar de zij van de gedrochtlijke, z’n hersens doorgierende klanken.

„Jazzus ...,” snikhijgde ze : „waarom jazzus as Joozep ’t wèl doet — as Joozep ’t wèl doet.”

In wilde klauwing dreven z’n nagels in ’t hout van ’t beschot, alsof-ie zich most vast-grijpen. Z’n uitbrandende oogen zagen ’r in 't duister, z’n nek groef naar voren.

244