Diamantstad

dwaas-waarschuwend naar Joozep, die snuivend te slaap-knikkelen zat.

Naast ’r sehoof-ie z’n stoel, lei z’n arm om ’r heen.

„Niet doen,” fluisterde ze schuw.

Hij lachte. Alléén met ’m, zei ze dingen, dingen — en hier bleu, bang voor ’r vader, dee ze als ’n schuw kind, aanbiddelijk van timiede gebaartjes.

De lamp suizelde, liet de bedstee in ’t donker, belichtte Joozep’s opwippende kin, overgulde haar gelaat met de wenkbrauw-donzing en 't zachte kafnaald-gesprei van de wimpers. Onder tafel hield ze zijn hand en loerend langs de kap van de lamp — of niemand ’t zag, gaf ze ’m verlegen, snel-tastende zoentjes.

Om tien uur ging-ie naar benee, om fieggie genacht te zeggen. Ze was al naar bed, klaagde over pijn in de beenen en kloppingen in ’t hoofd, ’n Lucifer afstrijkend in ’t raamlooze hok, waar-ie dien eersten avond had rondgekeken, het hok met den water-zweetenden muur, de schoorsteenhuif met ’t geblaker van schimmlende kluiten, zag-ie ’r liggen met Saartje en Moosje. Zonder bandeau was ze haast niet te herkennen, ’t Karige zilver-haar pluisde den vleesch-beenigen schedel om, wit als zwanedons. Achter haar, ademde ’t open mondje van Saartje. Hij wou 'r wat warms te drinken geven, om uit te zweeten. Zij rustig knikkend, zei dat ’t niks was, dat-ie alleen de lamp wat most afdraaien. In ’t duister bukkend gaf-ie ’r ’n zoen, duwde de deken om ’r schouders, aarzelde het hok uit. En de lamp dempend in schemer, stapte-ie zachtjes de trap op.

„Eli!” riep een stem.

Hij wou de deur van Poddy openen.

„Hier — boven!”, riep ze in fluistring.

Als ’n dief sloop-ie de tweede trap op.

„’k Ben hier vast gegaan,” zei ze klappertandend: „voor Joozep na bed komp — die zit nou nog lekker an tafel te slape.”

Voor de kamerdeur, warmde-die ’r koude handen.

„Waar bleef je zoo lang?”

243