Diamantstad

twee broers, twee zusjes — w^s de moeder niet vijf jaar gelejen in ’t kraambed gestorven ? — in ’t dagelijks warmteloos getob, was ’r genegenheid voor hem als ’n wilde, vlammende roes geworden. Niemand had ⁷r geleerd. Ze gaf zich. Ze sprak van dingen, waarover je zwijgen moest, waarover je niet spreken kon als je van ’n man hield, in de dronkenschap van ’t onverwachte* in de onstuimigheid van ’r bloed. De afzondering, ’t bijna nooit onder de menschen komen, hadden ^?r als natuurkind bewaard. Z’n eigen hartstochtelijkheid, z’n drift-van-zoenen waren de prikkel geweest tot dat, tot dat wat je voor goed zou afstooten, als je er iets anders achter wist. Hij nam ^Jr zooals ze was. Zich zelf had-ie opgewerkt van slaperigen niets in-zien-den jongen tot een die op weg was te begrijpen. Vóór ze trouwden — ’t kon jaren duren misschien — zou-ie van 'r maken ’n vrouw, ’n helder-denkende, zoo gelukkige omstandigheden ’t wilden. Glimlachend, niet meer murmureerend_y blij van teer evenwicht, hielp-ie, wiesch-ie, toen Serre* Sally en Rozetje boven naar bed waren, Poddy voor de laatste maal. Hij most netjes an ’t gasthuis worden afgeleverd. Zij stopte de sokken — hij borstelde op 't gangetje de schoenen. Op ’n stoel bij de bedstee leien ze z’n kleeren klaar, z’n broek, z’n vest, z’n jas en ’t halfhemdje dat-ie op Sjabbes droeg. Poddy lachte om die schwanse-streke. Bijkomend door de kamerstilte, de vrindelijkheidjes, zei-ie an Joozep hoe-die dóén most, hoe met de tabak, hoe met de paar winkels die van ’m kochten. En as ze ’m morrege na benejen droege, dan moste ze 'm in ^?n deken houen —^: Eli onder de arme* Joozep en Suikerpeer bij de beene. Z’n gouwe horlogie_r gijnde-die — z'n gouwe horlogie en z'n portefuillie konne ze wel hier beware. Rebecca, bij de tafel, zat in de brochures te blaren, was vreemd-stil geworden, keek haast niet op. Joozep over haar, de vuisten in ’t wange-vleesch gejukt, soézelde hangerig in slaap.

„Scheelt ’r wat an? Wat ben je stil, Rebecca,* zei Eleazar, de hand op ’r hoofd leggend.

Schrikkend zei ze dat ze moe was. En ’r oogen wezen

242