Diamantstad

„’k Hei vanmorrege in een staan leze — toen ’k je kamer dee. ”

„En? En?”

„Nou —”, lachte ze onnoozel: „je ken d’r nie wijs uit worde. Wat hei-je d’r an?”

„Je komt ’r door uit de krotten weg,” zei-ie z’n arm om haar middel leggend, zacht oploopend naar de deur.

„Uit wat?” vroeg ze, niet begrijpend.

„Je krijgt ’r idee in,” zei hij, z’n hoogdravendheid terugnemend.

„Mag ’k nie mee opblijve?”

„Nee, vrouwtje van me.”

„En mod-’k dan in jóuw bed?” — vroeg ze lacherig, de trap afgaand.

„As ’n prinses, ja — en morgenochtend zal ’k ’tplekkie zoenen waar je hoofd heit gelegen.”

„Wat hei-je daar an?”, lachte ze, driestig van doen en even stilstaand op de laatste trede, ’r armen om z’n knieën klemmend, zei ze zacht: „’k wou dat-je al bij mé lee...”

„Mot je niet zegge — mag je niet zegge,” zei hij, schrikkend.

„Ik zeg ’t toch.”

’r Armen wond-ie los. In 't trapduister ’r kopje tusschen z’n handen nemend, dat de Aardige brochures in ’r haar ritselden, kuste-die ’r voorhoofd, zei met z’n ouwen, mallen, wijzen toon: „As we getrouwd zijn, Rebecca, mag je dat nog niet zegge.”

In de kamer hoorde-ie ’t nog, zat-ie in bedwongen ontstemming. Zoo zinnelijk had-ie 'r niet gedacht, niet geweten. Maar in de kleine beredderingen voor ’t eten, 'r moedertjes-doen, ’r zorgen voor de kinderen, die van 4e school thuis kwamen, ’r geduld met Poddy die ’r kleinste bewegingen lei te bekregelen, telkens snauwde en gromde, ’r nu weer bleek-versmald gezichtje, vriende-lijkte hij in stille glimlachjes. Ze had geen begrip van wat ze ’r uitflapte. In de slavernij van 't armoe-krotje, ^t van ’r jonge jeugd af beulen en sloffen voor ’n vader,

16    241