Diamantstad

,’t Eaarsie gaat uit/

„La-maar uit gaan/

„Nee, dan motte we na benee.”

„Waarom? Waarom?” —, zei ze teleurgesteld. „Omdat — omdat,” lachte hij: „omdat ’k je liever ziè.” ’t Verkoolde kaarspitje zakte in ^;t uitvloeiend sausje, danste met blauw geknetter.

„Zoen dan nog effen vóór we na benejen gaan” —, zei ze, ’m niet met ’r gitoogen loslatend. En weer, big ’t sputtrend getekker der olie, bij 't schichtigend sterven der vlam, sloeg-ie z’n armen om ⁷t kloppend vleesch van ’r lijf, ’t jong vleesch dat de spanning der blouse benauwde, weer zoog-ie ’t vocht van ’r mond, deeën ’r scherpe tanden ’m pgn. De kaars knetterde, doofde. De bloemen van 't venster, opgoudend door overzij-lampe-schijn, fel-glanzend met krassen en wiegende schubben, schuimden in speling tot dicht bg hun voeten.

’n Deur kierde — de trap kraakte.

Verschrikt stond-ie op.

„Daar komt iemand.”

„Nee, die gaat na de plaats.”

„Geef me ’n hand.”

Zacht trok-ie ’r op, streek ’n lucifer af, zocht wat brochures voor den nacht dien-ie bij Poddy zou waken. „Wat zoek-ie?”

„Om te leze vannacht — as je vader me wakker houdt.”

»Ik blijf bij je op.*

„Nee — dat zal je niet.”

„En as ’k nou wil?*

.Je wil ’t niet — je zou ziek worde.*

’n Nieuwe lucifer belichtte de kaften.

„Je zal me wel stom vinde — ik weet niks — jij ten zoo geleerd.*

,Wie zeit dat?*

»Vader.. .*

»Geleerd!*, lachte hij over-vroolijk: „as we 'n jaar getrouwd zijn, ben je zoo wijs as ik — ’k hei net zooveel school gehad as jij.*

240