Diamantstad

„Zie ’k ’r zoo oud uit?”

„Nee — nee” —, zei ze dwaas-van-schuwheid: „’kHad zoo gedacht — ’k had niks gedacht...”

Z’n oogen waren niet van haar af. Z’n mond sprak, z'n lippen bewogen, ’n Ander zei de praat-dingetjes, de nevel-klankjes, de hakkelende woorden, ’n ander stond in verlegenheid de kamerstilte te bedazen — hij zat zonder ’n knippering, zonder geadem, zonder lichaams-weten, zonder steun, in de onbegrensdheid, ’t eindlooze van ’r lichtend oogen zwart. De kaarsvlam peer-de, kwijnde in slaaprige zwenking, bebleekte de witte amandlen* vonkte er staalglansjes in, glee langs de brauwen en wimpervlasjes, stiet terug op ’t vioole-fluweel van V pupillen. De koorts van ’r kleine, eeltige handen in de bevende verrukking van de zijne gulzigend, begon-ie jong-nuchtere kozingen te zeggen, als ’n scholier, als 'n knaap.

„Wat dacht je gister toen ’k je zoende?”

„Dat von ⁷k lekker.”

„De komme in me eene hand ware haast gevallen.* „Goed dad-ze niet gevalle zijn — voor de slag — dan had ^?t zoo kort geduurd...”

„Ja — zoo kort,” zei hij, hijgend ’r handen knijpend, zich bedwingend om dien mond met de witte, kwellende tandjes niet woest te grijpen.

„Jé was bang om me eerder te zoene...”

„Ja — ’k dorst niet — maar nou wel, nou wel.”

„Ik ook,” zei ze ’r lippen toestekend. Oog in oog, de monden in heftige gloeiing, zaten ze in hartstochtlijke omarming, niets hoorend van ’t huis, niets van de geluiden, ’t praatmummlen beneden.

Toen, bang voor z’n opwinding, zei-ie:

„Hè! Daar ben 'k moe van geworden.”

„Ik niet.”

„Jij niet?”

„Nee,” lachte ze met hoogroode wangen vochtige-troebelige oogen: jij scheidt zoo gauw uit.”

„Je mag ook wel dronken worden — as je mekaar voor ’t eerst — wat?”

23$