Diamantstad

zou-ie de kachel voorzien — en as Poddy 'm wakker hield, ging-ie gezellig zitten lezen. Boven brochures genoeg, waarvan-ie nog wel is smullen wou.

Al dat zeker-vergenoegde zei-ie met haar hand in zijn handen, luchtig, gelukkig.

Zij, opgewonden door z’n handdrukken, z’n opgeruimdheid, de blijdschap dat vader ’t dee, dat-ie in ’t gasthuis misschien heelemaal beter zou worden, stond ’m toe te droomen met ’r wonderlijke, zwarte oogen.

Suikerpeer hielp, Mijntje hielp, Rebecca droeg de dekens, ’t Eindje kaars wapperde van ’t gerucht, wenkend en knikklend, dat ’t vet in ’n plasje droop. Toen ruimden ze samen de kamer benee, sprenkelde hij water, haalde-die turf en 'n kooltje bij Reggie. Aldoor bewreven ze mekaars nabijheid, zij lacherig, schuw door dat plots-linge, hij bleek, met scherpe, nerveuze gebaren. Dan waren ze weer boven, op zijn kamer, hij ’n waschkom dragend, zij de la van de tafel met de kam, de zeep en de doeken. En de deur sluitend, dee-ie wat ze gevoeld had, wat ze met ’r gloeiende oogen verlangde, nam-ie 'r in z’n armen, smolt zijn mond in den hare. Naar adem smakkend duwde ze ’m lacherig weg, ging-ie op den grond zitten, op ’t matras, trok ’r naast zich. ’t Dansend kaarsje bevlamde ’r gelaat, de weeke wangen, ’t zwarte, tuimlende haar.

Met ’r hand op z’n knie, sprak-ie wat ’m zoo inviel. »Da’s ’t éérst dat we met mekaar praten.”

»Ja 't eerst/ zei ze, ’r vingers in onrustig beweeg. „Hoe wist jij dat ik van jou hield?*

»Dat wist ’k niet.*

»Dat wist je wel.*

»Ja — dat dacht ’k wèl,* glimlachte ze.

»Hoe oud ben je — weet ’k nie-eensl*

»Achttien — in September.*

»Achttien?*

»Achttien — En jij?*

»Ik — ik ben zeven en twintig.*

»’k Dacht dad-je ouwer was...*

238