Diamantstad

is zoo goed as gewonnen — loopt al op ’n end — volgende week zit ’k in verdienste. Je had geen betere tijd kenne neme om uit te zieke. Is ’t goed? Hou nou niet je mond! We zalle je komme opzoeke, zoo dikwels as ’t maar mag/

„En de kindere?” —, vroeg Poddy nog zwakjes.

„De kindere — daar hoef je je hoofd niet over te breke — daar zorge wij voor. Ben je ze nou wat waard? Nee, ommers? Omdat jij gistere te veel van mijn fijne bliek hei gegeten, heit niemand vannacht kenne slape, heit Rebecca op gezete. Dat houdt zij toch niet uit? As zg ’r ziek van wordt, dan zitje heelemaal in de piepzak. Goed?”

„Goed,” zei Poddy, doodelijk vermoeid.

„Dus morgen?”

Hij knikte enkel.

„En dan weet ’k nog iets,” praatte Eleazar vergenoegd, opgelucht door de eindelijke toestemming: „vannacht slapen Rebecca, Joozep, Sally, Rozetje en Serre boven op mijn kamer.”

„Nee,” zei Poddy moeilijk.

„Ja,” zei Eleazar: „en ik ga hier op ’n paar stoelen leggen. Zoo gebeurt ’t” ...

„Nee, Eli — dat wil ’k niet. Ik weet precies wat-ie noodig heit,” zei zij, haar vingers gestrengeld in de zijne.

„En weer niet slape? Jullie kruipen boven — ik be-nejen. As je lastig wor, Poddy, laat ’k je smoeze. Want morgen ben je ’n koning.”

„Nee, Eli,” begon zij weer. Maar hij hield vol. As-ie niet zoo’n egoïst was geweest, had-ie ’r eerder an gedacht. Weèr de kinderen wakker — weer zij in de kou opbig ven? Nee, ’r gebeurde niks van. Hg zou daar met Suikerpeer 't matras naar boven sjorren — 't matras voor de kindere — dan kon zij met Serre of Rozetje op zijn èmmes bed gaan legge. In ’n wip was ’t klaar. Ze zag ⁷r bleek en vermoeid uit. Dat wou-ie niet. En morgen had-ie niks te doen, had-ie enkel ’n meeting in ’t Paleis. Overdag hadden de kinderen al eerder bij ’m kennen kommen. Stommeling as-ie was! Dadelijk

237