Diamantstad

„Wat scheld je 'm nou uit, vader! Hij wil toch ^?t goeie voor je!”, zei snel-van-angst Rebecca.

„Vuilike zijne juillie allemaal! Dad-je me nie met rust laat!”

Kermend, koortsig-zinneloos wrong-ie zich naar de andere zij, dee of-ie niet meer luisterde, toen Eleazar ’m nog eens probeerde te overreden.

„Toch ga je d’r morgen heen, Poddy — en as je beter bent zal je me danke — ja, danke! Hier is niks, geen vreten, geen vuur. Hoe ken men zoo z’n eigen vijand zijn? Hoe kan men zoo trappen tegen ’t beetje góéds, dat ze voor ons doen? — Schoon linnen — lekkere bewassching — versterkende middelen. Daar zal je zien hoe je opknapt. Want zoo’n sterke kerel as jij wordt beter, ’n Ander zou al lang gedag hebben gezeid. Al tienmaal ben 'k benauwd voor je geweest en tienmaal ben je opgekikkerd. Doe nou maar of je niet luistert. Je weet as de drommel da’k gelijk heb. Je gaat. Zoo waar 'k Eli heet.”

Ineens draaide de zieke zich giftig om.

„Waar bemoei jij je mee? Wie vraagt je wat?”

Even aarzelde Eleazar.

„’kHei ’t recht me met je te bemoeien, Poddy — omdat — omdat 'k van Rebecca hou” ...

Poddy's drift zakte. Strak keek-ie z’n dochter en den jongen man aan. ’t Scheen moeilijk in ’m door te dringen. Langzaam glee-ie in rust, z’n handen ontspanden, z’n oogen knipten toe.

Zoo liggend, als op slapen af, vroeg-ie dof:

„ ... Van Rebecca? Van Rebecca?”

„Ja,” zei Eleazar: „en zij van mij”...

„Ken nie gebeure — ken nie gebeure,” hijgde Poddy: „Rebecca is hier noodig” ...

„Dat weet ’k — we hebben nog zeven magere jaren den tijd — de vette kommen later” — en ’r hand nemend tusschen zijn twee groote handen: „al zeg-ie nee — we doen ’t toch. En jij gaat na ’t gasthuis. Anders ben je nie op de bruiloft — wat? — wat? — Hei-’k nou ’n recht om je beter te makc? De staking

236