Diamantstad

„En as je hiér wat overkomt?*

„D’r overkomp mijn niks — niks...*

„Weet je ’t beter as de dokter?*

„Og! La-me met rust!*

„Hoe ken men zoo stijfkoppig zijn, Poddy! Hierleg-ie te vervuile — ginder hei-je oppassing! Kost ’t je ’n cent? Nee, toch? Met ’n operatie, waarvan je niks voelt, die ze doen zonder pijn — ben je 'r met ’n maand bovenop. Eik oogeblik kan hier — kan hier ’t ergste met je gebeuren — ja ’t érgste — En dat zeg ’k niet om je bang te maken — dat zeg ’k, omdat je met geweld wil.. .*

Poddy keerde z’n beenig, onherkenbaar gelaat naar Rebecca en Eleazar, keek ze om beurten in de oogen. „Wat ergste?* —, vroeg-ie.

„De dood,* zei Eleazar, met opzet, met de bedoeling ^fm te dwingen tot ’t beste wat ’r gedaan kon worden. Dadelijk had-ie ’r spgt van, voelde-die z’n overreding als n bruutheid. Want 't gelaat in de bedstee verscherpte in angststaring, de groote, omkringde oogen dwaalden in folterende ziening, de handen klemden aan de bedstee-plank, de adem joeg in kuchend gestoot. Een oogenblik zakte-die benauwd-hoestend terug. Dan, driftig de ellebogen in 't kussen borend en geen oog van Eleazar s lippen afhoudend, vroeg-ie:

„,..Heit-ie me opgegeven?*

„Nee.*

„Dat lieg-ie! Dat lieg-ie! ’k Zie ’t an je smoel!*, jammerde de zieke, den mond smartelijk gevierkant.

„... ’k Zeg je harde en beroerde dingen,* zei Eleazar: „voor je bestwil. As je eerder geluisterd had, was je al beter, lei je nou niet te krimpen, ’t Kan geen uitstel meer lijjen. Denk is an wat ’n oppassing je daar heit.. .* „Nee!* schreeuwde Poddy: „nee — as ’t zoover is! — as ’t zoover is!* — hij gierde zoo dierlijk-jammerend, dat Serre angstig begon te huilen en Rebecca van ’t bed week — „wil ’k Bekkie bij me en Joozep en Serre en Sally en Rozetje! Vuilik om me van me kindere af te sleepe! Vuilik om me van dood te prate!.. .*