Diamantstad

doodshoofd. Hij kon niet blijven zitten, glee achterover, steunend dof-rogglend.

Rebecca dekte ’m toe, streelde ’m over z’n haar — toen kwam ze bij Eleazar, bij ’t dakraam.

„Wat heit de dokter gezeid?” —, vroeg-ie fluistrend. Ze keek ’m aan, zonder ’n woord te spreken, met oogen waarvan de dikke tranen alles zeien.

„Heit-ie iets — iets érgs gezeid?”

„Ja,” zei ze moeilijk: „hij mot na ’t gasthuis — ’tmöt../

„Na ’t gasthuis — en dan?*

„Dan is d’r ’n kans — ’n kans — om ’t te rekken.. / „Hei-je ’m dat gezeid ?”

„Nee — hij doet ’t toch niet — hij doet ’t niet — -en *t is haast niet uit te houen 's nachts. Vannacht na ’t eten van gister — heit-ie de kindere wakker geschreeuwd — telkens weer wakker — ⁷k hei de hééle nacht opgezete. — Gister was-ie zoo goed — vandaag is-ie erger as-ie ooit is geweest../

„Hei-je op gezete?”

„Ja?” knikte ze: „as 'k van de bedstee weg ging, gilde-die. Hg was bang... *

In 'n aanzwelling van teederheid, nam-ie ’r kleine, zwarte, ruwe hand, keek ’r in de nog natte oogen, zei, zooals-ie tot ’n kind zou gesproken hebben: „Rebecca — ’k ben blij dat we mekaar gister gezoend hebben — blij — blij/

„Ik ook," antwoordde ze mat.

„Wat stane juillie te smoeze?* —, vroeg Poddy, angstig bij ’t gefluister.

„Ik praat met Rebecca,* zei Eleazar, naar de bedstee gaand: „we hadden ’tover wat de dokter vanmorgen gezeid heeft.. /

„Og!*, zei Poddy, zich verveeld afdraaiend.

„Hij zei wat-ie al voor tijjen gezeid heeft — dat je na ’t gasthuis mèt — dat ze je in *t gasthuis ’n eind kennen helpen/

„Og!" —, kreunde de sigarettenjood: „wad-doe ’k ’r mee! Og!*

234