Diamantstad

omdat ze ’m niet had hooren binnenkomen, schurkte ’r rokken glad.

„D’r is geen water/ zei ze: „de waterleiding is bevroren. ”

„Dan zal ’k ’t gaan hale,” riep-ie de trap af haastend. Benee lukte ’t niet. De kraan bij Reggie toeterde, gaf nog geen water, 't Zat verderop, zooals-ie gedacht had. Vlug liep-ie terug, schepte uit den emmer bij Suikerpeer, werd door Essie en Mijntje en Suikerpeer met door mekaar geschreeuwde gijntjes behageld. Nou zag-ie van z’n zout-verschwartsheid! Ebbeschijntje nam ’n zak zout an z’n voete as-die ’t koud kreeg in bed! Morrege most-ie patent neme! An de stadswaterleiding konne ze net zoo’n gammer gebruike! Of-die ’t niet is met peper wou probeere — spaansche peper — die maakte je ingewanden oók warrem! Grinnekend liet-ie ze klessen, sloeg de deur dicht, hielp den steunenden, grommenden sigarettenjood.

„’k Hei ’n zinkput in me lijf!* klaagde Poddy, gulzig slobberend: „’t loop ’r in en ’t loop ’r nie uit! 'k Hei de heele dag nie gemotte.*

„Is de dokter geweest!*

„Ja,” zei Rebecca, bij de bedstee leunend.

„En?*

„En niks,” zei ze ontwijkend, met ’n trekje op ’r gezicht, dat ze iets verzweeg voor den zieke. Zonder schuwheid keken ze elkaar aan, in dezelfde bezorgdheid, in dezelfde vrees. Log van hijging zat Poddy tegen ’t kussen, de handen willoos op ’t dek. Z’n mond, z’n oogen schenen grooter, zwaarder geworden in ’t vleesch-loos gelaat, dat niet meer te herkennen was, omdat-ie, gekweld door ongedierte z’n langen baard had geknipt. De kin spichtte nu in stoppels, de sterke neushavikte tusschen de puilende jukken.

„’k Had je haast niet herkend,” praatte Eleazar: „je bent jonger geworden zonder baard.”

Poddy bewoog de lippen, alsof-ie wat antwoorden wou_r maar te moe. te ontfut, verglee ’t in slijmerig gehijg. De kop zonder baard, had ’t lachrig gegrijns van ’n

233