Diamantstad

Serre, *t oudste zusje, lei ’n vinger op V mond, wees naar ’t matras op den grond.

„Ze heit venacht geen oog kenne dich-doen,* fluisterde ’t kind, ’m nog eens manend om zacht te loopen.

In de scheemring achter de tafel, zag-ie ’r. Ze lag aangekleed op de gestikte, gestopte deken, languit, op ’r rug. De armen van ’t kussen gegleden, slapten wgd-uit, als kruisiging. *r Borst zwakte op en neer. Ze moest wel diep-vermoeid in slaap zijn geraakt, zoo rustig bewoog ’t ademgeluid, zoo wit bleekte ’r gezichtje in ’t bijtend zwart van ’t haar. Even glimlachte hij sussend ’t kind toe, dan bleef-ie ’t gelaat bestaren, ’t slapend gelaat met de zwarte wimpers en de fronzende wenkbrauwlijn. 't Zoemen van ’r adem aan-luistrend, kreeg-ie voor ’t eerst zoolang ie ’r kende, ’n zachtere, bijna teere- aandoening. Ze was ’n krotte-kind zooals hij — was blijven steken. Maar ’r toegewijdheid, ’r klein-moedertjes-doen, stonden als ’n prachtige gave, als ’n glanzende koestring in de ellende-kamer, waar Poddy ’r besnauwde, waar de kinderen drensden, waar alleen ⁹n dakraam was met grijze, vale pannen, waar ze zorg-trekjes om den mond had gekregen. Eer Serre, Sally en Rozetje groot waren, was zij ’n oud vrouwtje — zij die in ’t krotten-leven verwelkte. Als-ie ’r nou had mogen zoenen, zouen z’n lippen iets gezegd hebben van den vreemden eerbied, de plots wakkere stille genegenheid die in ’m gekomen was. Zóó zou* ie ’r morgen zien — overmorgen — in ’r uitgeputheid — in ’r slaap — met de gespreide armen, alsof ze niet meer kon.

Poddy, die kreunend zich oprichtte, stoorde ’m.

„Water! Water!* —, snauwde hij, nauwelgks Eleazar herkennend.

„^?k Had van morgen geen tijd,* begon Eleazar.

„Water! Water!*, schreeuwde de zieke.

Rebecca schrikte op, keek suffig rond.

„Blijf maar leggen, jij" —, glimlachte Eleazar: „ik zal ’m wel helpen. Waar staat ^Jt water?*

Zij nog niet heelemaal wakker, verdwaasd-lachend

232