Diamantstad

door z’n gestel dat soms weken en weken in lichaams-vermoeiing traagde, dan weer fel van hartstochtlijke branding was.

Gebukt bij de tafel met de olievegen, had-ie de oogen gesloten, trachtend ’r terug te nemen in z’n herinnering, de planting van ’r neus met de teere vleugels, de snee van V mond. Yaag voelde hij de vlammende gitting van 'r oogen, de weeke drukking van' ’r borsten. Zién, heelemaal zien dee-ie ’r niet. ’t Was vreemd-angstig hoe ze ’m ont-beeld was — 't zelfde van z’n eersten en laatsten gang naar 'n hoer, met anderen samen, ’n hoer ergens op *n gracht, ’n hoer waarbij-ie ’n nacht had geslapen — als kwajongen van achttien — ’n heelen nacht en ’n morgen en waarvan-ie ’s avonds ’t gezicht niet meer wist, hoe-ie ook zon, hoe-ie kwaadaardig van spanning ’t hoofd in de handen drukte. Van 'n vrouw houen moest ’n verheffing zgn, ’n gaan in lichte, wijde vervloeiing, ’n hooren van d’r adem, ’n ziening van liefheden die geen ander kón zien. Van ’n vrouw houen, moest zijn ^?t verlangen ’r dicht bij je te weten, ’t aanvoelen van ’r gebaar, ’t telkens jezelf verdwazen in den greep van ’r oogen. En hij had kalm als altijd boodschappen gedaan, gebabbeld, geknutseld, soms met ’n aanvagenden wrevel, dat ’m iets hinderde, iets dat z’n nuchterheid moest weg-redeneeren. Met den schemer op de. binnenplaats, was ’t anders geworden, maakte de stilte boven ’m week, luisterde-die naar 'n voetstap, ’t slaan van 'n deur. Al wat-ie gedacht en stevig gesteld had, zonk in geweifel en avond-melankolie. Langzaam ’t hout kloppend, herzag-ie zich op de trap, de zes kommen in de eene hand, de kommen die haast gevallen waren, toen-ie *r dol in z’n armen nam. ’t Eerst had de trillende gloeiing van ’r afhangende hand, de kou van de zijne doorschokt. Toen had-ie gestaan, zonder hoofd, zonder 'n vluchtiging van denken, weg in de duizeling van 'n mond dien niemand gezoend had, ’n mond waarvan de tanden-witheid, de tanden-fijnheid in 't duister portaal, ’n bewegende siddering hijgde. De zachtheid van 'r schouderblad lei door 't vleesch. Samen hadden ze ge

230