Diamantstad

„^?t Mot helpe,* zei-ie hardnekkig: „en anders is de hoofdbuis bevroren."

„Hij neemp zich gelijk! Kunststuk!”, kibbelde Essie.

„Je mot 't met mösterd probeere, Eli!” —, lacherde Mijntje.

Toen Rebecca met ’r emmer kwam, vóór Essie en Mijntje, had-ie gescholen in ’t scheemren der kamer. Hij was bang voor ’r oogen, de bloed-opjagende oogen onder de donzing der brauwen. As-ie ’r wèer alleen zag, wat dan? Hij wist ’t niet. 't Maakte ’m gejaagd en verlegen. Den heelen middag zat-ie bij de blinde, spelend met Moosje, ’t zieklijk jongetje, waarvan-ie niet hield, omdat ’t geel-opgeblazen op Dovid geleek, ’t Achterlijk kind had gekraaid van pret om de pop die-die uit *n zakdoek draaide, z’n vestknoopen beplukt, z’n broek bepiest. Reggie had ’t toen overgenomen. Op de plaats had-ie ’n sinaasappelenkist voor Suikerpeer an spaanders gehakt_; wetend dat ’r bij Poddy alleen ’n zijwaartsch raam, met uitzicht op ’n dak was. Zij kwam niet meer benejen, niet éénmaal, ’t Dunne hout kloppend, werd-ie van ’n tintelende prikkelbaarheid, moeilijk slikkend, verward van denken. Tweemaal liep-ie tot bij de tóap, vinnig kijkend of ze niet op den overloop stond. Anders was-ie al vroeg bij den sigaretten-jood — vandaag was-ie *r nog niet geweest. De klare heldere winterdag, de bezigheidjes, de twist met Druif schenen ’m te ver-nuchteren, de koorts van 'r zuigende lippen heen te koelen. Met Moosje op den schoot had-ie zitten denken, overwegen, dat ’r meer in vroolijkheid gestoeid werd, dat ze ’m onverschillig was, hinderlijk van opdringing, stuitend misschien door ’r gemeene trekjes, ’r vies ge-slobber van ’n rotten sinaasappel, ’r scheef-geloopen slijkschoenen — nee, hij kon al rustig over 'r wikken, zonder de gloeiende kropping van-dien-eigen-morgen-nog te hervoelen. De eerste dagen zou-ie ’r ontwgken. Hij was dronken geweest van ’t klein beetje vreugde na de wanhoops-uren op ^yt ijs, dronken door ^Jr streelend gebaar, dronken door de donkerte van ⁷t portaal, dronken

229