Diamantstad

by koud — om water as steen te dooie — nee, daar staat mijn verstand bij stil!”

Even schrikten ze van ’n knor-geluid in de leiding. „Hij krijgt ’t benauwd,” lachte Mijntje: „hij laat ’n wind...”

„Hei-’k gelijk dad-’t niks hellept!” — zei Essie, wijs ’r hoofd schuddend: „zout! Hoe komp men an zout? — Heete lappe — enkel heete lappe — dat versta ’k!” „Zout is beter,” lei Eleazar uit: „denk an de tram. Wat smijte ze tusschen de rails as ’t vriest?”

„Géén zout!”, zei Essie: „pekel! Pekel en zout zijne d’r twee. Wat ’n neweire van ’t goeie zout! Wat ’n schtos! Net wat-ie gistere met de galletjes van de blieke dee! Geef mijn me emmer en laat Mijntje na de wateren-vuur-vrouw loope.”

Ze werd ongeduldig, wou niet wachten. Eli had altgd van die ongewone gekheden.

Daar kon ze nijdig van worden. Met heet zand gong 't in ’n oogeblik — had ze wel tienmaal beleef. Nee maar, nou zóu ze wachte, nou zou ze volle vijf minnute wachte. Enkel om ’m te late zien wad-’n narrestreek die had uitgehaald. Terwijl sloeg Eleazar de nieuwe mezoesos aan den deurpost. Staande op ’n stoof, lei-ie ’t dingske in de ouwe voegen, hamerde de nageltjes vast. En opkijkend naar den effen-glanzenden hemel, die door *t muren vierkant gekerkerd werd, glimlachte hij bizar. Hij het teeken der geboden met ’n oud hamertje bevestigen — bevestigen dat ze grinnekten om een vrij-latingsjaar — dat ze liever krom zouen leggen dan elke zéven jaar 'n schuldenaar vrij laten én d’r naasten en broeders — dat ze niét ter leen zouen nemen — dat ze in behoeftige zouen leenen zóóvéél-ie noodig had — hij mezoesos anslaan, mezoesos die aan iederen deurpost ’n krijschende bespotting waren van wetten, waarvan ze ’t lastige, ’t schoone hadden vertrapt, ’t makkelijk-domme behouden. Binnen most-ie uitleg van z’n geklop geven, jokten hij en Reggie dat de mezoesos los had gezeten. Of-die nou inzag dat zout niks gaf — dat-ie ’n gammer was?

228