Diamantstad

„Laat mijn is begaan,* zei Eleazar en hij begon 'n toer, die de vronwen dee oogknipperen van angst. Stevig wringend, schroefde-die de kraan los, dat ’t spongat zichtbaar werd.

„Eli — doet uwe dat nie — as-die    ineens    loope

gaat, sehpat ’t tot an de zolder!.. .*

„Wat doet-ie?” —, vroeg tante Reggie.

„Hij heit ’r de kraan afgeschroefd! —    En    as    die    ’r

ja geen verstand van heit?*

„Laat mijn maar begaan — ik lap ’t ’m!*

*Bij mijn en bij uw gezond — d’r komp daar ’n spuiting — ’n spuiting!*

Lachend nam Eleazar den keulschen pot met het zout, liet met ’n eierlepeltje zout in ’t spongat zakken. Hij had ’t zoo is eens zien doen.

„Verschwarzte nar! Wat mors je nou!* —, riep Essie: „hoe ken men zoo klatsche met kostbaar zout!*

„Wat doet-ie dan?* —, vroeg weer de blinde. „Wat-ie doet!”, gierde Mijntje: „hij zit de waterleiding lepeltjes zout te voere! Hou nou op, gammer!* „Eli, met zout morse geeft roezie,* maande de blinde. „Zout smelt ijs — laat mijn toch begaan !* —, lachte hij. „Eli, pas uwe nou op! Eli as ’t ’r uit spuit is ⁷t te laat!*

„Waarom zout en geen suiker? Wat haalt-ie in z'n hoof! Zoo krijg-ie zeewater! Tante Reggie, hij is an 't versalze!*

„Eli, doe ’r de kraan op!*, soebatte Reggie: „Eli je heit ’r ommers geen verstand van! Eli zout kost geld!” „Zoo,* zei hij — „’k hoor r al werke...*

Essie en Mijntje weken naar de deur, schuw met de oogen knipperend.

Eleazar zelf bang geworden door de zenuwdrukte der vrouwen, schroefde de kraan ’r weer op.

„As je nou wacht, zal je zien,” zei-ie, blij om z^?n handigheid: „zet ’r maar je emmer onder.*

Aandachtig bleven ze wachten. Er kwam niets.

„Veel hei-’k van me leven gehoord,” smaalde Essie: „maar hoe men koud zout bij koud water doeit — koud

227