Diamantstad

„Dat hebbe ze ’m ook wille doen/ zei Eleazar.

„Spïe-nooze... Spiè-nooze,” zat ze te zinnen, met kleine kriebeltrekjes om ’r mond alsof ze V herinneringen afzocht: „ik ken toch ’n Spien-ooze — d’r zijne d’r meer van die naam.”

Weer schoot-ie in den lach. De azijnflesch stiet tegen de peer.

„Breek daar wat?” —, vroeg ze.

„Nee/ zei hij — „’k heb tegen de peer gestooten/

„Is ’r geen barscht in, Eli?”

Bij ’t raam keek-ie, draaide den melkwitten bal, zocht. Nee, ’t was goed-afgeloopen.

Z’n vette vingers afvegend, wou-ie de kamer verder opruimen. Maar zij, gewend dat te doen, bang dat-ie de dingen op verkeerde plaatsen zou zetten, dat ze zou moeten zoeken, as ze wat noodig had, levendigde uit V stoel, nam 't brood, de koffie, betastte den gulden.

„Das ’n wéék zonder zorreg/ zei ze, gelukkig-glim-lachend: „wil jij nou wat turve hale om de hoek, wat zware turve?”

„Niet van diè cente,” zei hij: /k heb nog...”

„Die gulden is 'n mitswe,” zei ze: „en zorreg voor ’n nieuwe mezoesos...”

Den heelen middag bleef-ie tij ’r, hielp ’r an de kachel, probeerde de waterleiding die bevroren was te ontdooien, ’t Heele huis had ’r den last van. Essie liep met emmertjes, Mijntje liep met emmertjes, Rebecca kwam voor niks de trap af. De ééne kraan was voor *’t heele huis, voor een- en twee-hoog. Ze waren gewoon bij Reggie an te kloppen. Nou had niemand ’n drup.

„Als ’t hier warrem wordt — hei-je kans dad-ie springt,” sprak de blinde bezorgd.

Essie gaf den raad warme lappen tegen de buis te leggen.

„As uwe ’t voorzichtig doeit, Eli, zal uwe zien, zal uwe zien...”

„IJ had ’m motte late loope vannach,” zei Mijntje.

„Hei-’k ’m dan nie late loope — hei-’k ’m nie hóóre loope?”

226