Diamantstad

„Met ’n nieuwe raakt ’t nie ongedaan, jónge. Nee, jónge! Jij hei die avond je geloof in de gracht ge-smete — ’t geloof van je vader, je grootvader, je óver-èvergrootvader. Jij hei geen geloof meer. Gisteije-avond, toen Dovid van de juweliers vertelde, hei-je aj zoo ies gezeid — van géén zegen van God. Ken je (Jan geen zociaal weze — as Dovid zeit dat jij bin — zonder je geloof te verlieze?”...

„Nee — ik niet!”, viel hij haar in de rede: „andren wel. Ik niet!”

„As ’r dan meer zijne as jij bin,” sprak ze rustig: „dan beklaag ik ze — met ’t geloof gaat ’t geluk uit je Weg.. .* „Met ’n ander geloof, komt ’n niéuwer geluk,” glimlachte hij. Waarom ’r te verontrusten? Wat zou ze ^?r van begrijpen als-ie ’r zei dat ’n jóód die socialist werd, alles brak, dad-ie alles móést breken van ’n door de eeuwen vergruizeld wetten-verband.

„Je hei me ’n ellendige dag bezorgd,” zei ze, stooterig ademhalend: „’k Zal God bidde dad-ie je vergeef — dad-je ’t zoo nie gemeend hei...”

„Doe dat,” lachte hij, ’r eene dorre knokelhand in de zijne nemend, vrindelijk ’t rulle vel streelend.

„As je — as jij,” glimlachte ze met ’n vrede die ’m altijd ’n zwelling om ’t hart gaf — daar ging zoo iets kostelijks en prachtigs van uit: »as jij” — en ’it magere vingers omtrilden z’n hand: „as jij getrouwe} bin — dad-je ’n beste, oppassende joodsche vrouw krijge mag! — omein! — en ’t uur is gekomme dad-zij in d£ baring leit — van ’n zoon, omein! — van ’n gezonde dochter, omein! — en je dan voor ’t eerst achter de deur — je luistert altijd an de deur as ’t zoover is, jonge — voor ’t eerst je kind hoort roepe: in-de-la! — in-d0-la! — dat roepe ze allemaal as ze pas op de wereld zijne — allemaal roepe ze: in-de-la! — dan hóór je an de stem van je kind — dad-’r ’n God, 'n almachtige Gód is...* Met prettige drukjes hield ze z’n hand en 'r vochtig-geworden oogen dwaalden op ’m toe.

Ontroerd, met den lust ’r in z’n armen te nemen, stond-ie zwaar-ademend stil.

224