Diamantstad

dinge gezegd had, waarvoor jij geen ooren heb — waarvoor die Christus gekruisigd hebbe geen ooren hadde — dan zag je nou niks as moord en vlamme — dan stond geen steen overend. Daar magge jullie voor danke...”

Even keek Druif of-ie ’n krankzinnige hoorde bazelen. Toen, de deur nijdig open-rukkend, zei-ie: /k Kom nog wel is terug, Reggie — as-die — as-die volslagen gek ’r niet is.”

Z’n schaduw glee langs de tullen gordijntjes —_mz⁷n voetstappen grimden de poort door.

„’k Zal dadelijk voor ’n nieuwe mezoezos zorge,* zei hij, ’r gesloten oogen toesprekend.

Ze antwoordde niet, leunde met pijn-doende vermoeidheid achterover.

In de stilte begon-ie ’t zout in de zak terug te duwen, de zak die door Druif s vuistslag was open gesprongen. Zij, onbeweeglijk, beluisterde ’t gewrijf van z’n vinger. De armen op tafel stuttend, diep van medelijden, ver-ontschuldigde-ie zich nog eens:

„...Vin je dat nou zoo vreeslijk, tante? Heb ’k zoo de gewoonte je met opzet te hindere?”

„Dat mot je voor God, voor God-de-almachtige, die ziet wat wij nie zien, verantwoorde,” praatte ze, de handen op de stoelleuningen leggend: „wat je gedaan hei — is slecht — is angstig-slecht, is- om over te huile, is — is God verzoeke...”

„God verzoeke — vèrzoeke — beste ziel,” redeneerde hij, ’r bezorgd oud hoofdje beglimlachend, harder sprekend om 't knikker-geraas van de kinderen boven: „zie jg God in de donkerte van je hoofd zóó klein, zóó klein?” „God kèn je nie klein zien, jonge,” antwoordde ze zacht, voor ’t eerst sinds z’n thuiskomen weer jonge, den naam waarvan-ie zoo hield, zeggend: „God is groot* gróót en z’n wet is zijn wet...”

’r Was plechtigs in ’r doen, plechtigs in ’t geloovig staren van de blinde oogen naar wat zij den hemel dacht.

„’r Komt ’n nieuwe mezoezos — as je wil ’n half dozijn,” zei hij, hartlijk van opbeuring.

22a