Diamantstad

jongen — ’n kind dat ’n pak voor z’n broek most hebben — ’n leugenaar. De drift deed de aeren van z’n slapen zwellen] Reggie vergetend, énkel ’t gelaat van den week-zinlijKen jood met den zwarten ringbaard ziend, zei-ie snerpende grimmig:

„Ik lieg — ja ’k lieg! As je de poort doorgaat, ken je ⁹ï in de gracht zoeke! ’r Moste ’r méér in gesmeten worde — ze hoore niet op de deurposte van mensche die verrekke. Qetrapt en getrapt — uitgezogen, armoei, ellende — en <^le geboden op je deurpost — da’s om te giere, te gille ^an ⁷t lache!...*

Dreunend slqeg Druif s hand op de tafel — de fiesch met petrolie hobbelde — de zak met 't zout sprong open.

Jij schijnt te| vergete,* heftigde hij, dreigend opstaand: met wiè jij spreekt, kwajongen, kwajongen!’

— in gosnaam,* smeekte de blinde, stoel rijzend: „ga jij weg, Eli — hou

geen displeiziér willen doen,* zei Eleazar jouw deurpost zal wel ’n nieuwe mezoesos

komme — d’r ?gn ’r genog! — voor mijn is ’t ding niet dat waard, niet dat!”

»Jij — jij eindigt verkeerd,* kwam Druif nog eens los, driftig z’n jas toeknoopend: „jij ben ’n te erge kwajongen, om 'n woord an te verspille. Zoo waar God me hoort — voor jou komt ’n straf!*

Verveeld haalde Eleazar de schouders op. ’t Dee ’m niks. ’t Was h^ast komiek dat zoo’n man, plechtig in naam van ’n gód sprak, in naam van ’n god dreigde.

„Gaat uwe nOu zoo nie heen — blijf uwe nog effen,* mummel-pra&tte de blinde, die de verwoedheid der twee

ot denke dat hij om de schtaking bitter nie goed te prate — al heit-ie gedaan wad-’k me nie denke ken — dad-ie verschteurd is — door wat ons in de laaste tijjen is overkomme — hij meent ’t zoo nie — hij meent ’t zoo niet...*

„Tante!*, viel Eleazar haar in de rede; „maak je nie kleiner as noodig is. ’k Had ’r geen lust in narrigkat

220