Diamantstad

gegeten op Paschen — of de vrouwen bandeau’s droegen — of ’t vleesch in de hal werd gehaald — of ’r sjab-besgojjen waren voor ’t licht op Zaterdag — die man, die in z’n star dogma eiken dag an pas-geborenen de besnijdenis verrichtte, eiken dag ’t brandmerk van slaaf en slaafschen vormendienst op weerlooze lichaampjes zette — die man, die bad, smeekte, zong, zegende — die man, onaantastbaar in z’n synagoog — die man, die nou misschien in ’n zak van z’n jas ’n cachet diamanten bewaarde — hij had ’m zién sjaggeren in 't Casino, toen de schoenenjood z’n laarzen poetste. Tegenover dien man, nam-ie niks van ’t gebeurde terug — die man was ’n vijand van hem en de andren.

„Hoor je nie? — Hoor je nie, Eli?* —, vroeg Reggie nog eens.

„’k Weet niet waar ’t gebleven is,* loog hij — waarom zou-ie ’t ’y moeilijk maken? — „en als dat ’t ergste is, dat ’t zoek is geraakt, dan komme we 'r wel door heen.*

„Dan komme we ’r wel door heen! Dan komme we ’r wel door heen!*, sprak Druif driftig na: „hij weet nie waar ’t gebleven is! As ’n kind dat zee, zou je ’m voor z’n broek geven. Of-die 't weet! Of-die ’t weet!* De tergende toon van schoolmeesterschap, ’t bruske doen van den onderrabbijn, die ’m als jongen gekend had, nou hier optrad tegen iets dat hij ’n gruwel vond, begonnen Eleazar te hitsen. De tijd dat diè z’n meerdere was, was voorbij.

„’k Geloof,* zei hij, bleek van ingehouden drift de vuisten in de broekzakken ballend: „’k geloof dat^u met ’n gift bij m’n tante ben gekomme — hou u daar bij —ïk heb geen trek in herrie.*

Even leunde Druif terug in z’n stoel, dan zei-ie vinnig: „’kWil geen woord an jou verspille. Jij ben ’n frecher haurik! En jij liegt — jij liegt — d’r is wat met de mezoesos gebeurd. Dat zag ^?k an je gezich, toen je blinde tante na de deur ging, toen ze d’r hand an de plek lee. — Jij liègt! *

Scherp hoekten Eleazar’s elbogen — hij was ’n kwa

219