Diamantstad

’m zeer deed — nooit had-ie ’r zoo gehoord — bijna onbeweeglijk, den arm strak omhoog, vroeg ze :

„Waar is de mezoesos ? .. ."

„Weg,” zei hij, geprikkeld door Druifs betoogend zwijgen.

„Waar weg?", vroeg ze nog eens.

„Weet ’k niet!", zei hij, ongeduldig.

Langzaam zakte Reggie’s arm, langzaam ging ze naar ’r stoel terug. Daar, plots van ’r stroefheid ontdaan, begon ze huilerig ⁷r dorre handen te wrijven, zwaar» hijgend en kreunend.

„Wanneer," sprak Druif en z’n hand sloeg naar de tafel dat de gulden rinkelde: „wanneer krijgt ’n recht-schaffen man ’t in z’n hersens — in z’n hersens, zeg ’k! — om mezoesos van ’n deurpost te trekke?” — En driftig wordend door Eleazars op vlammend kijken: „dat zijne kwajongensstreke — ja, kwajongensstreke! Waar Saartje bij was, hei-jij ^Jt losgetrokke — in je zak ge-stoke. — As ik daar nie binnen kom, weet je tante ’t nie-eens — ’n schandaal — ’n schandaal as geen recht-schaffen man doet!"

„Da’s ongeluk anroepe — da’s ons beschrieje!", klaagde de blinde, op en neer wieglend, smartelijk hijgend.

„’k Heb niks geen lust,” zei Eleazar, zich inhoudend, onverschillig voor ’t venster staand: „om ’r waar hij bij is, over te praten. Dat kenne we onder mekaar af..."

’t Vleezig-bleek gelaat van Druif, kreeg 'n kleur van verwoedheid.

„De gotspe, de gotspe van zoo’n kwajongen!", viel-ie uit: „wie geeft jou ⁷t rech om je hande an mezoesos te slaan!"

Minachtend haalde Eleazar de schouders op. Krakeelen zou-die niet. ’t Toontje van den man most-ié maar slikken. As tante Reggie ’t ’m alleen had gevraagd, was ’t ’n ander geval geweest. Nou verdraaide-die ’t uitleg te geven.

Maar Reggie maakte ’t moeilijk.

„As-die maar zeit," sprak ze klagelijk, in de weer opwellende goedigheid om te sussen: „as je maar zeit

217