Diamantstad

zon in de straten, de zon op de ijsgrachten, de zon in den glanzende hemel, had ’m wakker gefleurd. Voorzichtig-berekenend had-ie ’n pond zout, ’n half ons gemalen koffie, ’n brood en ’n kan petrolie in ’n ouwe azijnflesch gekocht. Goddank, ’t feest van gister werd niet door ’n zuren morgen verstoord.

Frisch van gelaatskleur duwde hij de deur open, stutte achteruit. Over tante Reggie, naar de zij van de glazen kast, zat Druif, de onderrabbijn, kouwlijk-verschrompeld in ’n jas met bonten kraag. Er broeide iets. Hij voelde ’t an ’t plotsling gezwijg, an ’t gezicht van de blinde, die niet bewoog, toen ze ’m hoorde. Anders knikte ze, anders herkende ze zijn manier van loopen.

„Middag,” zei hij, de zakjes neerleggend, naast ’n gulden die ’m hinderde. En in de nog durende stilte, wikkelde hij de azijnflesch uit het papier. Wantrouwig de tante en Druif aankijkend, vroeg-ie: „stoor ’k?” „Nee, jij stoort niet,” antwoordde Druif. Z’n gelaat was vetter, voller geworden — z’n stem had dezelfde vadzige klanken.

„’k Heb zout, koffie, brood en petrolie meegebracht,” zei hij, verwonderd de blinde toepratend. Ze moest voor haar doen wel grimmig-kwaad zijn, als ze zoo zat, met hard-geknepen lippen en vertrokken vuisten.

’r Oogen, ’r trouwe blinde oogen stegen van uit hun bedenkende staring — de oogen waarvan-ie elke bedoeling wist, de ouwe troebele oogen van wit en glazig pupillen-getast, zochten z’n gelaat. Zwak deinde 'r hoofd, als in aar^ling — of ze 'm góéd zag — of hij ’t wel was — of ze zich niet vergiste. Dan bleef ze zonder ¹n ademtrilling — ’m star in de oogen zien, met ’n aanhoudendheid en ’n schrikachtig verwijt, dat-ie in dwaze reflex steunend de hand op tafel lei. Ongeduldig, Druif van achterklap en ophitsing verdenkend — ’t was niet moeilijk ’n blinde vrouw in je macht te krijgen — on in radsnelle ingeving meenend dat-ie ’r wel mals en giftigs verteld zou hebben van de bijeenkomst tóen in ^?t Park, van z’n heftige woorden om de stakers warm te houen — glimlachte-ie valsch tegen den jood in de

215