Diamantstad

geraden, 'n Joden loopmeissie, hijgend iet malle oogen, omdat ze zülleke bood-z eggen, vroeg    of de juffrouw dadelijk

wou komme,    want zoo as de juffrouw

d'r hiele gelich liad, was ’t water losgekomme, most ze maar zegge.

„’t Water!”, r}ep Rozetje, verrast en verschrikt, toch kalm als vrouw die erger gevallen heeft meegemaakt: /t water losgekohme? Dat ken nie! Is d’r dan om de dokter gezonde?”

Ja, Jacobs was zellef na de dokter gehold, gehold. En of de juffrouw geen seconde wou verlieze.

Vlug    in    de    kast grijpend naar ’n pak dat gereed lag,

en    'n    flesch    carbol in ’n ouwe    krant wikkelend, haastte

Rozetje naar 't portaal, blij redenerend: „Addenoj,

vandaag! As Eitje nou maar voor Zal je anders an je vader waarschouwe, Eitje, as de aarda,ppele koke en hoe-die ze afgiete mot?” „Ga u maar gjerust,” klonk de stem uit de bedstee. Zij, heen-dribbjiend, twee pakken onder eén arm en de flesch in de vrije hand, kwam nog eens blazend terug. Gammerte,! gammerte as ze was — daar had ze d’r schaar verget^ — d’r goeie schaar — want honderd tegen eene dad-sis de dokter uit was of nie dadelijk komme kon — ztj zellef de streng zou motte doorknippe — ’t was ’r wel tienmaal gebeurd. Juda zocht de schaar, zij zocht de schaajr, Eleazar zocht de schaar. Dan lee-die in d’r verstelmandje. Ja, daar lee-die.

„Drink je koffi^ nou uit!”, riep Juda: „zal’t van die eene slok afhang^?”

Nee, de koffie Was te heet. Wel stopte ze haastig 'n brok kiks in ’r njond en iedereen gedag roepend, kauwend met tandlooze kaakjes, sjokte ze voor de tweede maal de trap af.

Fluitend, jong yan gevoel, kwam-ie na uren de poort binnen. Flauwtjesl-vragend, had-ie van Juda — nou de lucht opklaarde, nou ’t geen halve week meer kon duren — 'n gulden uit Rozetje’s geldkopje geleend. De

214