Diamantstad

de zieke niet te storen — dat komt omdat niet alle vrouwen zoo wijs zijn as jij.

„Wijs — wijs/ zei ze bedenkelijk: „wat je wijs noemp. ’k Hei daar 'n zustand bij Klaroen bijgewoond — ze slaat 'rn gewoon op zijn smoel.”

’t Geel gelaat met de diepliggende oogen van den diamantslgper, die voor maanden zorgeloos met den lapjeskoopman stond te gijnen, leefde op voor Eleazar. ’t Most moordend zijn, als 'n man niet thuis kon komen zonder krakeel, gekijf en verwijten. Wat was ’r ’n stuk samenwerking door vrouwen vernield.

„Hoe ken ze zoo tegen ^?r eigen belang vechten!” —, zei-ie, met opwellende sympathie voor Klaroen.

„Wacht eerst tot jij getrouwd bin,” sprak Rozetje, ’r adem ploffend in gewasschen glazen, die ze zoo voor de zindelijkheid nog eens met ’r schort na wreef: „ juillie doene en wij zitte ’r voor.”

De trap gromde ’t snelle gestamp van Juda’s voeten. Opgeruimd de koude handen wrijvend, bevestigde-die wat Dovid verteld had. De juweliers wouen onderhandelen. As d’r voorstellen an te nemen waren, zou ’r morgen ’n meeting zijn in 't Paleis, om de slijpers zelf te laten beslissen. Rozetje schonk koffie en Eli most van ’r kiks proeven. Kiks was ’r nog al die tijd gewees, kiks die ze zelf bakte. As ze nie de mazzel van twee bevallinge had gehad — veul geld was ⁷r nie van inge-komme, maar alle beetjes hielpe — dan hadde ze óók met de lommerd motte beginne. Eitje wou geen koffie. As Eli zich effen omkeerde, zou moeder ’r helpen in bed stappe. Ze mochte wel prate. ’t Hinderde ’r niet. ⁵r Rok hoorde-die neerglissen en in de glimmering van 't venster zag-ie even ’r naakte armen voor ze ’r nacht-jekkie antrok, armen, mager als pijpen van ’n skelet. Babbelend, voor ’t kozijn gebogen, met ’t uitzicht op den wachtenden muur, wikten ze de kansen, wat ’r van de eerste eiscfaen zou blijven staan, wat Dekker zou laten vallen. Toen was ’r weer gestommel op de trap, hakkelden zoekende voeten op ’t portaaltje.

„Dat zal voor mijn weze,” zei Rozetje, de deur openend

213