Diamantstad

n hoek van ’t tafelblad

’t raam uit, meetellend of ze gelijk had. van vermoeidheid, lei achteruit in den gesloten. ^?n Poos zaten ze zwijgend, fcan ’r schokjes, knerste j 't zwiepend

gepiep van de plank waarover de steendr^gers liepen.

of-ie verder wou lezen, niet,” zei hij stug.

„Doe me ’t plezier, Eli,* zei ze: „jij lees beter as vader.*

„Je hoofd stakt 'r nie na.*

„Doe me ’t plezier,* zei ze, mat.

En in de wachiing op Juda, vervolgde-die yan Gisela, ’t zonlicht op ’t boek, de woorden in dwake verte gesproken.

Rozetje, de moeder, zindlijk, mager vrouwtje, dat nog wel is bakerde, fts 'r in de buurt gelegenheid was, nóu op ’n kraam liep te wachten, ’n kraam van alle minnute bij Jacobs, de-kooschere-vleeschwinkel, en verdrietig werom kwam, omdat ’r wel weer ’n pijntjp hier en ’n

maar nog geen begin v^n weeën m was om geen anteekeniüge te houe

eer. Zooveul licht gaf gewoon 'n ver-kamer. Bedrukt, in zorgen om de laatste centen die op raakten, dee ze bedrijvige dinjgetjes, zacht van gebaar alsof I ze in ’n kraamkamer liepj Verstandig praatte ze terwijl, met angstjes in de oogen om Eitje die achterover leunde, ’t gelaat in de schaduwlijn der gordijnlat. Nee, Ze had Juda niet willen terikghouen van de staking, al verdiende-die dikwels rijk as baas. En ze klaagde nou nog! nie waar-ie bij was, zoo honderde vrouwen die elleke dag as ’n oordeel te teer gingen. Maar ze dacht ’r van, wat ze dacht. Voor alle roeztes in de gezinne, voor al de schrikkelijke roebies wou ze wel 'n dubbeltje hebbe, dan had ze ’n geregend jaar. Dat komt, zei Eleazar, bijna fluisterend sprekend om

212