Diamantstad

broer en ikke, maar nie ver, nie ver, want dan kreeg-ie ’n boch met ’n diepte om duizelig over te worde. — In September zijne ze gaan breke, eerst de panne, toen de balke, toen de steene. Vader heit ze wel ’n kom koffie door ’t raam angereikt, as ze bezig ware — enne toen kwam de boel open — dat was zoo vreemd — zoo raar — net of je verhuisd was — of-ie in ’n ander huis zat.. .*

„Dat zal wel,* zei hij, terwijl ze kuchte van ’t lange praten.

„... Je kon de boome van de grach, die nog groen ware zien en sjijn as de zon binnen scheen. — Tot twee uur sting-die in de kamer, over de streepies van ’t kleed tot bij de bedstee. Je ken nog zien waar ’t behang is verschoten. Daar. En dat was zoo gek, zoo verschwarzt — nooit was-ie in de kamer gewees, nog nie op de tafel as nou. ’t Was soms zoo warrem, dat moeder in ’r jekkie, met d’r bloote hals, voor ’t raam zat. En ’s avonds, ’savonds was ’t zóó raar — luister-je nie? — Vroeger keek-ie ’s avonds nie na buiten — d’r was geen buiten — d’r ware enkel panne — enne dan bleef ’t gordijn neer — nie voor de inkijk — de inkijk van de panne, da’s om te lache, waas? — voor de gezelligheid as de lamp brandde. Maar nou, nou de boel open lee, nou zag-ie daar en daar lichte raampies en as ’t donker was, zag-ie sterre...*

»Dat zal vreemd zijn geweest,* zei hij, knikkend.

„O zoo vreemd. Je wist nie wad-je zag. Je zag de groote beer — ken je die? — dat zijne d’r zeven bg mekander — as briljante — vier zoo — enne vier zóo. De lamp hebbe we wel is uitgelate om te kijke.*

Ze zweeg, de stelling, den pootigen muur, de kalkbakken besoezend.

»As de dooi deurgaat — is ’t weg — krijge we ’n muur tweemaal zoo hoog as ’r gewees is. ’k Wou dad-’t gong vrieze, zoo hard, zoo hard, maande en maande. — In twee dage zijne ze d’r — ’k hei ’t geteld — d’r komme telkes acht lage en tweemaal acht zijne zestien — dan blijft ^Js avonds 't gordijn weer neer — is ’t uit met de pret, poes.*

211