Diamantstad

plompten de dikke pakhuismuren, met zware, egale, witte balken. De stèlling, die hij buiten gezien had, toen-ie moest wachten^ stond op ’n paar meter afstand. Op de bovenste plankenlaag, zoo dichtbij dat je Y op kon stappen, leien baksteenen en kalkbakken, sommige met troffels er in. Én tusschen de voegen der reeds gemetselde steenen ruide de kalk in korzlige strieming. Even over den rand van den versten muur, pluisde takken-gewar, scherp van zwartte, licht deinend op den wind. De lucht, staalgrijs met blauwe scheemringen, waar de zon scheen, wijdde diep over de daken der krotjes bij de opengebrokejn ruimte.

Nog terwijl-ie keek, klonk ’r stem, monotoon. Ze zei iets dat ’m op den stoel terugwrong.

„... As ’k dood mot gaan, was ’k liever dood gegaan vóór die af was.”

„Dood gegaan! Dood gegaan!”, snauwde hij haar toe: „’n jong ding as jij mot zulke nonsens niet zegge.” „Wat hellept smoeze?”, zei ze verveeld: „wad-*k weet — dat weet ’k — 't was zoo gezel lig...”

Hij hield z’n mond.

Zij, de hand warmend in ’t grooter geworden zonne-plasje, speelsch de poes verduwend, die spinnend ’t zelfde zocht, praatte door:

„...Toen de boel af was gebroke, koü je zien, kon je zien — elleke dag wat anders. In September zijne ze begonne. As je eerder hier was gewees, Eli, ha-je je hart kenne ophale. Herinner jij je nog, hoe ’t Vroeger was?” „Nee,” zei hij. Nooit had-ie ’t opgelet; ^Tt Was hier as overal.

„Vroeger zag-ie niks as dake en dake — vroeger ha-je daar 'n goot enne daar 'n raampie met ’n tulle gordijntje enne daar 'n schoorsteen — as de wind ’r op sting krege we de rook binnen — herinner jij je dat nou nie ? ... ”

„Nee,” zei-ie nog eens.

„Ikke wel,” lacherde ze: „van me zevende dad-we hier wone, hebbe we ’t gehad — da’s nou over de tien jare — en we zijne wel is op de dake geklomme me

210