Diamantstad

„De muur/ zei ze, terug-zittend, de blauwe lucht bestarend.

„Ja,” zei hij, onnoozel-weg, niet begrijpend wat ze bedoelde. Zoo dikwijls antwoordde je luk-raak, as ’r niks viel te antwoorden. En ’t boek weer opnemend, vroeg-ie: »zal ’k verder lezen?”

„Ja,* zei ze.

Zoekend waar-ie gebleven was, herlas-ie den laatsten zin: „Mijn hemel, genadige gravin, wilt ge ondanks aller „tegenwerpingen uw voornemen toch ten uitvoer bren-„gen? — riep de dokter — de waardige bemiddelaar „tusschen leveti en dood beefde inwendig van toorn, „maar hij beheerschte zich toch, terwijl mevrouw Von „Herbeck in sprakelooze verbittering onophoudelijk aan „haren zakdoek trok en plukte...” Ophoudend grinnekte-die, wou iets mals zeggen, maar ’r aankijkend, schrikte-die. Ze zat met ’r ellebogen op ’t kozijn gestut — dikke tranen viel op ’r omslagdoekje.

Voelend dat-ie ’t zag, zei ze:

„Werom hou je op?*

„’k Verveel je,* zei hij, ’t boek dichtklappend; „waarom huil je?*

„Zoo maar,* praatte ze — en weer in den toon van straks sprekend: „’t is jammer — as je effen wach komp de zon langs ’t kozijn — poes weet ⁷t al. Goo-geme rakker.*

Werklijk ’n plasje zon, gul van lichting en bewegend alsof ’t door ’n scherf spiegelglas werd gekaatst, kringelde langs den kozijnhoek op tafel.

Vreemd-lachend lei ze ’r vingertop in ’t wiegelend plasje. „Over ’n kwertier,* zei ze, de richting aanduidend: „krijg je lich daar in de hoek bij ’t kassie en dan kruipt ’t zóó om na de koperen doofpot — dan blijft ’r nog effen ’n streep — en dan zie je ’m niemeer.*

„Hóe weet je dat zoo precies?*, glimlachte hij. „Omdat-ie nou schuin achter de huizen daar komp en weggaat achter de muur.”

Buigend over de tafel, keek-ie door ’t raampje naar wat achter ’t huis werd gebouwd. Stevig uit den grond

14.    209