Diamantstad

De dreunslag van ’n heipaal die omlaag smakte, rammelde tusschen de buitenmuren. Nou-ie iweeg hoorde-die de plank zwiepen en stooten, waarover de steendragers liepen.

„Ja, lees harder,* zei ze, 't hoofd weer in rust achterover, maar nog vóor-ie ’n woord had gesproken, zat ze gejaagd op.

„Wi-je me stoel ’n beetje na ’t raam douwe?”

„’t Tocht bij ’t raam.*

„Hindert nimmendal.*

„Hier waar ik zit, vóél ’k ’t.”

„Hindert niks. Ik wil kijke.”

De stoelpooten schrapten    over    ’t    zeil —    de    poes

wakker geschrikt, sprong op    tafel.

„Dichter bij — toe,” zei ze, prettig.

Ze stutte Y elboog op 't    kozijn.    Hij, met    'n    ouwe

krant en ’n zakmes, dichtte den    tochtkier,    droeg ’n

stoof aan.

„Dank je,” zjei ze, doodelijk-wit in de frischte van ’t raamlicht en ijnet ’r dunne, bleeke vingers trok ze 't gordijn op tot de franje om den stok wrong.

„Ze beginne weer,” zei ze toen, ’t voorhoofd tegen de ruit gedrukt.

„Met wat?” vroeg-ie zonder dat-ie 'r gezicht zag.

’r Vol-weeldijig zwart haar stond ’n oogenblik in den wijden adem-nijnbus van ’t glas.

En met den rug naar ’m toe, ongevoelig voor de poes die rugjes gaf ^an ’r slaphangende hand, zei ze eentonig: „... As ze steene andrage — en as ze pal e sjorre — dan wéte ze dat de dooi komp.”

„Ja, dat zal wel,” zei hij, de poes aaiend.

„Dat zal wel,” sprak ze na: „en dan gane ze weer metsele...”

„Ja,” zei hij, in den toon van ’n praatje zonder doel. „En dan duurt ’t hoogstes twee dage,” praatte ze mat, den adem-nimbus in parelmoere wrijving vervlakkend.

„Wat?” —, vroeg-ie nog eens, schuw naar den ge-pletten zakdoek op den stoel, ’n zakdoek met bloed-vlekjes kijkend.

208