Diamantstad

„Hei-jij in ’n gasthuis gelegen?”, vroeg ze, op de elbogen leunend.

Hij knikte.

„Ook voor je borst? — En besser geworden?” —, zei ze, met ’n tikje ontwakenden wil.

„En hóé besser!”, lachte hij : „denk is an: in ’n gasthuis in Brooklijn — in 'n ander land — bij vreemden. As ’k me zoo slap voelde as jij nou — had ’k geen vader, geen moeder bij me — geen kip — nee, wer-achtig nie-eens ’n poes...”

Ze lachte.

„Welk boek lees je?” —, vroeg-ie dan, de vette kaft van ’n gehuurden roman, omklappend — : „Zoo — zoo — Marlitt — Marlitt — Rijksgravin Gisela” — en ’t reepje krantepapier wegtrekkend, waar ze gebleven was — : „zal ’k je ’n brokkie voorlezen?” Ze zei niet ja, niet nee. En met 'n grokkige stem, de romantische phrases komiek vindend, begon-ie: „Gisela was doodsbleek geworden. Die twee menschen daar vernielden „zonder erbarming den heiligen stralenkrans, dien zij „zoo even nog met vurigen ijver verdedigd had. Al wist „zij, dat haar grootmama steeds op een afgezonderde „hoogte had gestaan, van waar haar naar liefde smachtend kinderhart steeds een ijskoude luchtstroom was „toegewaaid, zoo had zij er toch nooit aan getwijfeld, „dat die zekere mate van terugstootendheid uit iets „anders voortvloeide dan uit de strengheid van zeden „en de verhevenheid dier trotsche vrouwenziel...” — Even haalde-die adem, blies* zei lachend: „da’s 'n zin om van buiten te leeren, wat?”

Zij, niet luistrend, keek naar de ruitjes van ’t venster. Toen, terwijl-ie ’n eind verder was en mal droog had gelezen : »Mijn hemel, genadige gravin, wilt ge ondanks „aller tegenwerpingen uw voornemen toch ten uitvoer „brengen...”, hoestte ze droog, vroeg onrustig: „...Wat doene ze naastan?”

„Waar?”, zei hij, verwonderd dat ze niet luisterde. „Naastan — waar ze bouwe.”

„Niks,” zei hij : „steenen dragen. Zal ’k harder lezen?”

207