Diamantstad

thuisbracht, bleven ze voor de huisdeur redeneeren, heen en weer loopend, van hoekpand naar hoekpand. Boven was-ie in langen tijd niet geweest. Als-ie vroeg hoe ^?t met Eitje ging, die alleen met heel-warme dagen-van-den-zomer de straat op mocht, zei Juda dat ’t ’tzelfde bleef, dan eens wat beter, dan opgewekt, dan dagen en dagen te moe om ’t bed uit te komen, ’r Eene long was mis. ’t Kon maanden duren, ’t kon afloopen. Dat had God in zijn hand. Ze was de oudste van drie, altijd gezond geweest en bijna zonder overgang dat. Soms als-ie toch in de buurt was, wipte de armendokter aan, voelde ’r pols, zei dat ze geduld meest hebben, dat ’n heete zomer ’r ’n heel eind op streek kon brengen. Maar ’r borst onderzoeken dee-ie nimmer.

Teruggeleund in den stoel, keek ze ’m aan, zei ineens wat-ie dacht:

„’k Zie d’r uit, Eli, as ’n oud vrouwtje, nie?”

„Nee,” knikt hij.

„Ja,” knikte zij.

„Geen denken an,” praatte hij: „je heb-’n kamer-kleur — je ziet ’r nie uit as ’n boerin — maar wer-achtig — werachtig — meelij hoef ’k nie met je te hebben.”

„Og, wat zit je te liegen!” zei ze kort — en’roogen sluitend, bleef ze stil, met de lippen happend als de stervende bliek, die Jan-van-den-schoenmaker gister in z^?n hand had gehouen.

Ze was schrikkelijk oud geworden. Ouwer dan achttien kon ze niet zijn. Nee, ouwer niet. Want Juda’s koperen bruiloft was nog geen zeven jaar geleden, de gassene die tot ’s morges geduurd had. Toen en later was ze ’n vroolijk gezond ding geweest, ’n babbelkous, ’n rap helpstertje van ’r moeder, die geen smetje kon zien, die den heelen dag wreef en plaste — ’n giegelende gans, die café-chantant-deuntjes onthield en dol was met lezen. Ze verslond romans en rommel uit leesbibliotheekjes — ze kroop als kind, op den zolder waar de wasch hing te drogen, turf stond gestapeld, om ongestoord in boeken op te gaan. Dan zat ze bij ’t dakraam, de vuistjes op

205