Diamantstad

dan taxeerde ze de scherfjes die an ’r vingers kleefden, wreef ze langs de randen der kommen. Mijntje strooide voorzichtig kaneel uit ’t toetje en Rebecca, licht-bevend goot ’t water in de kous met de gemalen koffie. Slurpend en blazend dronken ze toen, luidruchtig, dól, gijntjes en grappies vertellend.

»In geen jare — in geen jare,” knikte de blinde: „hei-’k zooveul an één stuk hoore lache — in geen jare...*

XIV.

Vroeg, den volgenden morgen, was-ie naar Juda, die in de Rapenburgerstraat woonde, geloopen. In bed kon-ie ’t niet uithouen. Uren en uren had-ie koortsachtig, verhit van bloed, aan wat op 't donker portaal gebeurd was_? liggen denken, ’r Was tusschen hem en haar iets ontstaan, ’n geheim geworden, dat ’m verheugde en hinderde. Als-ie de zuiging van ’r lippen, de lenigte van ’r lichaam hervoelde, werd ’t rood achter z’n oogleden — als-ie dacht, ’r in z’n verbeelding nam, ’r geheel voor zich trachtte te zetten, ’r met moeite zag in de avond-late troebeling van z’n herinnering, kwelde ’m ’n verdrietige onrust, 'n sarrende gejaagdheid. Z’n theorietjes van nóóit ’n jodin te trouwen, had-ie tegen den grond geschopt, ’n Jodin — was z’n stokpaardje — zou ’m ’t gevoel van bloedschande geven. Zooveel eeuwen en eeuwen, had het ras zich door oorzaken en geloof afzonderlijk gehouden, zooveel eeuwen had ’t de simpelste natuurwetten geschonden, zooveel eeuwen was de voortplanting in aangetaste, altijd gesloten kringen geschied, zooveel eeuwen hadden ze d’r bezittinkjes in éigen familie vermeerderd, dat ’n volgroeid jodeii-lichaam in joden-centra uitzondering was, dat afgezien van krotten en sloppen en armoe, de minderwaardige teeltkeus van altijd ’n jood of ’n jodin, de straten met verlepte, leelijke menschen vulde. Nou was ’t ras voor 'n groot deel zenuw-ontaard, zieklijk van geslachtsdrift^ geteekend door die geslachtsdrift — ’t dronk niet -4- ’t leverde in verhouding de meeste krank-zinnigen — ’t koppelde

200