Diamantstad

cTr vier voor ’n cent. In de kast was nog ’n plat toetje kaneel — dan had je alles voor fransche koffie.

„Hebbe we dan kom me genoeg?” —, vroeg Suikerpeer.

„Scharrele we wel,” zei Essie: „as Eli van benejen wat haalt...”

Met Mijntje samen, liep-ie omlaag, klappertandend van de kou in de gang, na ’t eten. En weer op den tast, nam-ie de kommen, haastte terug naar de warme kamer boven. Op ’t portaal, in ’t donker, botste-die tegen Rebecca, die bij Poddy geweest was.

„Bin jij ’t Mijntje?” —, vroeg ze.

„Ja,” zei hij vroolijk.

„Niewaar!”, lachte ze ’r handen uitstekend en z’n ongeschoren gezicht beaaiend — ’r adem blies langs z'n hoofd.

Toen ineens, sloeg-ie z’n armen om haar middel, drukte 'r tegen zich aan, wild en hartstochtelijk. Den heelen tijd an tafel, had ze ’m zitten kwellen met de gitting van ’r oogen, met de frischheid van V mond. Nou had-ie ’r, ’r natte lippen op zijn lippen, t borst tegen zijn borst, ’r buik tegen zijn buik. Hij tuimelde haast van verrukking, zoo als ze ’r armen om z’n hals klitte, zoo heet als ’r mond den zijne bezoog, zonder ademschepping, zonder lucht. Met gloeiende oogen, vaster aandrukkend, met fel-rose vlamming in ’t hoofd, voelde-ie de warmte van ’r mond, dien-ie niet zag, de kieteling van ’r haar, dat-ie niet zag, de passie van 'v lichaam, dat-ie niet zag.

Mijntje die de trap afsjokte, ketste hen van mekaar.

Mal van gebaar, bleek, kwam-ie de kamer binnen, terwijl zij naar ’r vader terug liep. En toen ze ’n oogenblik later, lacherig, dwalend-van-oogen de deur opende, kèek ze naar iedereen, niet naar hem, in lichtschuwe beduusdheid.

Essie zette koffie, telde de zwarte balletjes — acht voor twee cente, zooas ze gedacht had. Balletje na balletje kraakte ze tussefyen ’r kiezen in tweeën, dee in elke kom ’n helft. Gruizelde ’n balletje stuk in 'r mond,

199