Diamantstad

Tante Reggie, langzaam happend, prettig van herin-nerings-gepraat, zei dan hoe zij in ’r jeugd zülleke snoek stoofde — snoek — in die tijjen kon je an sn|ek komme — vandaag de dag, was ’r geen snoek meer en as ze ’r was, kon je ze niet benadere — hoe zij de buike opvulde met koek en wad-’n eten dat was — 'n | eten zoo fijn as ze ’t op de heere- en keizersgrachte ijrie krege. Ja, zij had kenne koke in ’r tijd — Essie die kon ’t ook — maar zij had ’r 'n bijzondere slag van gehad. An een sjabbes, toen ’r man en 'r kindere in leven ware, en femilie over was, had ze voor zestien per^one soep van één ossepoot getrokke — van één ossepdot met twee cente prij, een cent cellerü en wat witté boonen. En geen slappe soep, maar ’n soepie waarop de kracht dreef. Nou, Essie wou niet bewere dat ze voor zestien persone van één poot kon koke, maar ze bracht ’tl ’n heel eind van ^rn dubbeltje koppevleesch.

Dovid knoopte z’n broek los, zat even [te puffen. In geen maande had-Ie zoo dik-betoeg gegete. Sappig peuterde z’n wijsvinger in z’n mond om ’n graatje los te werken, dat tusschen de tanden schrijnde.

Na 't eten, rommelden Rebecca en Mrjntj boel bij mekaar. De kou van ’t huis lei

verwarmd kamertje. De wind schoot met fittingen over de binnepplaats, deed de deuren rammelen alsof ’r geklopt werd. Bij de kachel, de voeten tegen den aschbak, zaten de mannen, Poddy’s natte cigaretten rookend, dat de lamp in melkwitte nevelen bleekte. Als de avond had kunnen duren en duren, waren ze blijden plakken, blij mekanders stem te hooren, blij met de heerlijke gezelligheid. „En nou zalle we jullie nog is trakteere,* zei Essie.    j

Mijntje most ’r weer op uit, om bij de water-en -vuurvrouw ’n halleve cent heet water te halen, met ’n hallef lood koffie van twee en halleve cent en ’n likkie gebrande stroop. As ze dan langs de melkslijter kwam,

kon ze 'n halleve cent melk meebrenge en

scherijwinkel twee cente zwarte balletjes je kreeg

198