Diamantstad

stonk de heele kamer, niemand had ’r hinder van. ’t Werd een stilte van slurpen, happen en vorkengetik. Reggie, voorzichtig, doorploos den visch met ’r vingers, bang voor de graten, lei de schilferstukjes op de boterham. Dovid, zwijgend, uitgehongerd, vrat den harden bokking met graten en vel, lepelde de rijst en de erwten zoo driftig, dat Essie verwonderd ’r hoofd schudde.

»Dovid — jij vreet je ’n barschting!*, waarschuwde ze.

Dovid, snel-slikkend, ruig-van-gijn, had moeite te antwoorden: »voor mijn part zalle juillie over twee dage sjiwwe over me zitte, as ’k maar genog krijg!” —, riep-ie ’n vollen lepel ⁷r bij persend.

»Hè! Hè! Wad-’n barschtkeel!”, lachte Mijntje.

Bij ’t raam, op mekaar, zaten de kinderen, Saartje naast Meijer — Esther, Jaantje, Flippie en Bekkie ⁷r over. Jaantje lustte ’r bokking niet, ruilde met Meijer, die ⁷n hap rijst afgemikt lepelde. Op den hoek, dicht bij Eleazar hurkten Rebecca en Joozep op ’n sinaas-appelkist. Soms klopte Poddy met z⁷i* stok tegen de overzij-deur, ging Rebecca hooren. Of d’r nog bokkum was — of ’n graatje visch ? En door den deurkier schreeuwde-die dan van uit de bedstee, dad-ze sigarette konne krijge as ze klaar ware, zooveul as ze woue. Suikerpeer vertelde nog eens hoe-ie gesappeld had — wad-’n frot werk 't was de sneeuw van stoepen te bikken. En ⁷n haurik as ⁷r toezicht hield. De pest had de vent in gehad, dat ’n jood an was genomen. As de ehristene vegers geen mieter deëe had-ie z’n smoel gehouen — maar zoo as hij ⁷n luchie schepte, was de vuilik met rissches be-gonne, had-ie telkes geroope: nou Mozes! — en nou Semmie! En of hij dan zee: steek de moord en lek me de maarsch — tot ⁷t end toe had-ie ’m gesodemieterd. Toen proefde Eleazar, die 't lekkers voor ⁷t laatst had bewaard, van z’n éigen visch — brulden ze van ’t lachen, omdat net hij de vergalde bliek had te pakken. Hoe ’t geen haar had gescheeld, lachte Essie, of’t was met de heele zooi gebeurd.

»Wil u nog wat van mijn klatsch?”, vroeg Rebecca weer.

197