Diamantstad

winst ’n futje van wat we later neme. Je zegen van God kenne zij toe krijge!*

„Eli! Eli!”, knikkelde de blinde angstig: „hoe ken men zoo uitvare! Hoe ken men zoo vloeke! Is ’t geen mitswe dat God ze de éérste laat zijn — dat-ze simge krijge met de armoei bij ons?’

„Simge! Meelijjen, zij!*, driftigde Eléazar: „as ze toegeve is de markt rijzend, hebbe ze stroppe, kost ’t te . veel. Maande hebbe de krenge tienduizend mensche met honger gedwonge! Weken en weken heb jij, hebbe de kindere niet te vrete gehad. Nou in-eene simge? Zij meegaan met God! Die weet zoo goed as u en ik, dat-ie ze uit d’r beurs mot blijve! As-die an d’r duite, d’r mezomme komt, verstoort-ie de orde!*

„Mag-ie nie zegge, mag-ie nie,* glimlachte vredig de blinde: „God heit wel mijn ooge bezocht — en ’k bin nie in opstand” ...

„Jij ben "n engel,* zei Eleazar, ’r ineens zoenend, wat ’r bandeau dee verschuiven dat ’t zilvërhaar pluisde in ’t lamplicht en de kindren druk van lol begonnen te gieren.

Zij ’r bandeau lacherig terugduwend, kei nog eens: „God zal ze zegene — huillie en juillie* ₄..

Essie zette de pan met de visch op tafel — Rebecca nam de rijst met de erwten van 't vuur j— Suikerpeer brak ’ de harde bokkings in drieën. Vroolijk, ggntjes schreeuwend, groepten ze om de twee tafels, pratend over ’t nieuws, over de kou buiten, over de handigheid, ’t gogme, van Eleazar om visch te vangen in ’n bijt. Telkens als Essie, zuinig mikkend, ’n bliek op ’n bord had geschept, vroeg Rebecca zangerig-vrindelgk: „Lus u ook wat van mijn klatsch?*, en als iemand dan ja zei, smeerde ze den potlepel in de brei. Suikerpeer, kijkend voor wie de portie was, deelde de staarten en koppen van de harde bokkings aan de kindren, de mid-denbrokken aan de grooten. Voor wie ’t wou hebben, roosterde-die ’n stuk in ’t open gat van de kachel, wgkend als de vlam door ’t druipend vet laaide, ’t Door

196