Diamantstad

king, klonk nog eens Dovid's stem: „wij gane winne! De juweliers — de juweliers — hebbe vanmiddag ’n brief — n brief geschreve — ...” Trillend van ’t nieuws dat-ie kwijt was, hapte-die naar adem.

Nou-ie door geweld en ruzie, was gedwongen geweest, ’t werk neer te leggen en weken en weken op de stakers had gescholden, de pooiers en vuilike die ’m ’t brood uit z’n bek hadde gescheurd — voelde-die nou toch iéts van den massalen roes, iets van de vreemde vreugde die Èleazar deed opbonzen.

„Hebbe de juweliers geschreven!” —, riep-ie: „en wat? Hoe weet jij dat?”

Blazend, hoesterig zat Dovid te glimlacheren.

„Hoe ik ’t weet!”, hijgde-die: „van wiè zal ’k ’t wete, gammerkop! Ze vrage om Dekker te spreke — morrege zal d’r konferentie weze — overmorrege ’n meetting in ’t Paleis. .*

Na de diepe ellende van de staking, ’t tergend geduld van de juweliers, de grijnzende wanhoop dat ’t eind ’r was, dat ze nutteloos hadden gevochten, dat ze verdeeld, uit elkaar geslagen ’n vragende hand zouen moeten ophouen, klonk ’t bericht zoo geweldig, 't bericht dat duidelijk zei hoe zwak de juweliers zich begonnen te voelen, dat de groote menschen verrast zwegen, kijkend naar Dovid’s lachrig-verheugd gelaat en de kinderen van den weromstuit even stil bleven.

De stem van de blinde vrouw, sprak ’t eerst, ’r Doode oogen bezwommen de lampekous, met bewegende glansjes in 't melkwit. Snuivend van aangedaanheid, op huilen af, zei ze :

„God zal ze zegene, omein wie omein, as zij de verstandigste zijne — en — en make dad-’r weer vrede komp ... God zal ze zegene ...”

„Zegene! Zegene!”, vlamde Eleazar en met hartstocht in z'n grijze oogen, driftig op de tafel steunend, ’n spot-trek om den smallen mond, riep-ie: „wij kenne ’t zonder zegen. As ’t deze keer was misgeloope, hadde we 't na jare weèr gedaan — zönder zegen — zonder zegen. — As we verlieze winne we nog — as we winne is de

195