Diamantstad

„Jij bin 'n huisvrouw/ zei ze met klank van weten en zegen.

„U ken ze nie zien — u heit makkelijk zegge dat moeder ’t verstaat/ zeurde Mijntje; „dat zijne geen boterhamme, dat zijne piemeltjes/    |

„Zijne dat piemeltjes!” —, riep Essie, nijdig ’n boter» ham tegen ’t licht houdend, dat de korst op 'r voor-deeligst te zien kwam: „doe 't me na voor veertien perzone, stik schlemiel!”

„Ik ken nog wel pietseriger piemeltjes önijje,” bleef Mijntje drenzen: „as je goed kijk binne 't matzes...” ’r Dreigde ’n kleine twist, Suikerpeer jachte, Essie keek giftig, vroeg of-ie gesjikkerd had, dad-ie zoo mesjogge dee? Jaantje, die de broodkruimels van ⁵t tafelzeil pikte, kreeg ’n tik op ’r hand.

Gelukkig knepperden de traptreden onder haastig-trappende voeten.

„Dovid,” zei de blinde met vreugde in ’r stem.

Hij was buiten adem van ’t loopen, had grpote pupillen van opgewondenheid en ’n stem zoo beslagen ^anzenuwen* dat-ie stond te brabbelen, verward en kuchend.

„We hebbe op je gewach! We rammele van de honger!”* schreeuwde Suikerpeer.

„Is dat uitblijve! Bij achte!”, klaagde R0ggie.

„An tafel! An tafel!”, riep Mijntje dej lawaaiende kinderen toe.

Met groote moeite, de woorden uitblazend, zei Dovid: „Nieuws! Groot nieuws!”

„Nieuws?” —, vroeg de blinde’t sterkst van gehoor. En Dovid, zich voor ’t eerst sinds wekenj tot Eleazar wendend, riep schor: „wij gane winne!”

„Winne?” —, zei Eleazar, schrikkend.

Weer zei Dovid wat, maar de kinderen gilden en Bekkie sloeg met den lepel op ’t bord. i „Houe juillie je sehmoele!”, dreigde Suikerpeer. „Mod-je na bed zonder vrete?”, snauwde|Mijntje, die *r ’t meest ontzag onder had.

De herrie zakte en hijgend, kurkig van z^nuw-wrok-

194